167. ஏன் வேண்டும் இட ஒதுக்கீடு…4

சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா…4 

II.  இரண்டாம் பகுதி.
 

ஏன் வேண்டும் இட ஒதுக்கீடு?:


சாதிகளை இன்றே தூக்கியெறியுங்கள்; இட ஒதுக்கீடும் ஒரு மண்ணும் யாருக்கும் தேவையில்லை.
ஆனல் முதலில் சொன்னது நடக்குமா? நடப்பதற்குறிய எந்த அறிகுறியும் இல்லை. சனாதன தர்மமும் நிலைக்க வேண்டும்; சமூக நீதியும் கிடையாது என்பது என்னவிதமான மனப்பாங்கு?ஆண்டாண்டு காலமாய் நம் சமூகத்தைப் பீடித்துள்ள சாதி என்னும் வியாதி ஒழிந்து, பிறப்பினால் எந்த மனிதனும் உயர்ந்தவனோ தாழ்ந்தவனோ இல்லை என்ற சமத்துவ சமுதாயம் ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கைக் கீற்றைக் கூடக் காண முடியாத இன்றைய சூழ்நிலையின் நிதர்சனங்களை நாம் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும். சாதிகள் இல்லை என்றோ, ‘நம்மைப் போன்றவர்களுங்கூட’ சாதிப் பிரிவினைகளைப் பற்றிப் பேசுவது தவறு என்றோ நினைத்தால் நாம் கண்களை மூடிக்கொண்ட பூனைகளாகத்தான் இருப்போம். நம்மிடையே சாதிகளும், சாதீய உணர்வுகளும் ஆழமாகவே பதிந்துள்ளன. சாதிகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்தே இருக்கின்றன.  கீழ்நிலை படுத்தப்பட்டவரைப் பார்த்து, அவருக்குச் சாதீயத் தரவரிசையில் சற்றே மேலேயுள்ளவர்கள் ‘அவன்’ மேலே வந்துவிடக்கூடாதே என்ற நச்சு நினைவோடு ‘கீழ்சாதிக்காரன்’ எப்போதுமே தன் அடிமையாகவும் தான் எப்போதுமே ‘ஆண்டை’யாகவும்’ இருக்கவேண்டும் என்ற மன வெறியை எல்லா சாதி நிலைகளிலும் பார்க்க முடிகிறது.  நம் சமூக உயர்வில் பங்களிக்காதவர் யார்? ஏதோ ஒரு வழியில் அரசுக்கு வரும் வருமானத்தில் ஒவ்வொருவரும் பங்களிக்கவில்லையா? அப்படியானால் அரசு தரும் service-களில் எல்லோருக்கும் பங்குபெற உரிமை உண்டா இல்லையா? அந்த உரிமை மத நம்பிக்கைகளால் சமூகத்தின் ஒரு பெரும் பிரிவினருக்கு – 75% விழுக்காட்டுக்கு மேல் – மறுக்கப்பட்டு வந்துள்ளது உண்மையில்லையா? மறுக்கப்பட்ட உரிமைகளைப் பெற அவர்களுக்குச் ‘சலுகைகள்’ என்ற பெயரிலாவது இனியாவது புதிய கதவுகளைத் திறப்பது அரசின் முதல் கடமை இல்லையா?
  இடஒதுக்கீடு ஏன் என்ற கேள்விக்கு ஒரே வரியிலும் பதில் தரமுடியும்: To provide level playing field என்பதே அது. மண்டல் தன் அறிக்கையில் கூறுவது: ” சமமானவர்களிடம்தான் சமத்துவம் இருக்க முடியும். சமமாக இல்லாதவர்களை சம்மானவர்களாகக் கருதுவதே சமத்துவமின்மை ஆகும்.”  ஒரே அமைப்பில் ஒரு பகுதியினர் கல்வியோடு தொடர்பு கொண்டவர்களாகவும், மற்றொரு பகுதியினர் பொது சமூகநலனுக்காக ‘உழைக்கும் வர்க்கமாகவும்’  பிரிக்கப்பட்டு வெகுகாலமாய் பிரித்து வைக்கப்பட்ட ஒரே காரணத்தால் மட்டுமே தங்களை ‘அறிவாளிகளாகப்’  புனைந்து கொண்டு கல்வி தங்களுக்கே உரிய ஒரு விஷயமாகக் கற்பித்துக்கொண்டு இருப்பதுவும், மற்றவருக்குத் ‘தகுதி’ இல்லையென்ற கூற்றை கோயபல்ஸ் தனமாக திரும்ப திரும்பக் கூறிக் கொண்டிருப்பது இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகளுக்கு செல்லுபடியாகும்? (தகுதி, திறமை பற்றியப் பிரச்சனைகளைத் தனியாக, அடுத்ததாகப் பேசுவோம்).

நாம் எப்போதுமே அண்ணாந்து பார்க்கும் அமெரிக்க நாட்டில் 1964-லேயே Proactive Employment Law என்ற சம வேலைவாய்ப்புச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. இதனால் மக்கள் தொகை, race – இவைகளின் அடிப்படையில் வேலை வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அரசு வேலைகளுக்கு மட்டுமின்றி தனியார் துறைகளுக்கும் பொருந்தும் என்ற சட்டம் இயற்றப் பட்டுள்ளதே.  சரியான இன்னுமொரு சான்று வேண்டுமெனின், டெட்ராய்ட் மாநிலத்தில் பாதிக்கு மேல் ஆஃப்ரோ-அமெரிக்கர்கள் இருந்தும் பல அரசு வேலைகளில் அதுவும் காவல் துறையில் மேல்பதவியிலிருப்பவர்கள் பலரும் வெள்ளையர்கள் என்பதை எதிர்ப்பு செய்தமையால், 50:50 என்ற அளவில் இரு சாராருக்கும் பதவிகள் கொடுக்கப் பட அதை எதிர்த்து வெள்ளையர் நீதி  மன்றம் சென்ற போது நீதி மன்றம் விகிதாசார அடிப்படையில் பதவிகள் கொடுக்கப்படுவதே சரியென்று தீர்ப்பும் அளித்தது.
 ஆனால் நம் நாட்டில் இப்படி ஒரு தீர்ப்பை இன்னும் பல ஆண்டுகளுக்கு எதிர்பார்க்கவே முடியாது. ஏனெனில் இங்கே ஒரு பக்க நியாயம்  – அதுவும் முற்படுத்திக்கொண்டோரின் நியாயம் – மட்டுமே படியேறும். ஏனெனில் இதுவரை உச்ச நீதி மன்றத்தில் நீதியரசர்களாக இருந்தவர்கள் மொத்தம் 270; அதில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் நான்கு பேர் மட்டுமே; தாழ்த்தப்பட்டோர் யாருமே இல்லை.*** (*** பின் குறிப்பில் விளக்கம் காண்க.) 266 பேர் யாரென்று சொல்லவும் வேண்டுமோ?  இது ஒன்றும் வாய் புளித்ததோ; மாங்காய் புளித்ததோ என்று சொல்லிச் செல்லும் குற்றச்சாட்டல்ல. இதுவரை இட ஒதுக்கீடு தொடர்பான பல வழக்குகள் நம் நீதியரசர்கள் முன் தோல்வியடைவதே வாடிக்கை. அதிலும் நம் நீதியரசர்கள் எப்போதும் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் proactive -ஆக இருப்பது கண்கூடு. 1950- ஆம் ஆண்டில் சண்பகம் துரைராஜ் என்ற தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ப்ராமணப் பெண்  சென்னை உயர் நீதி மன்றத்தில் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் உள்ள இட ஒதுக்கீட்டை எதிர்த்து ஒரு வழக்கு தொடுக்கப்படுகிறது. பொதுவாக, கல்லூரியில்  – பெயரளவிலாவது – பயிலப் போகும் மாணவர்களின் பெயரில் இம்மாதிரி வழக்குகள் தொடுக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் இங்கு யாரோ ஒருவர் – மருத்துவப் படிப்போடு தொடர்பேதுமில்லாதவர் – வழக்கு ஒன்று போடுகிறார். ஸ்ரீனிவாசன் என்ற பொறியிய்யல் மாணவரும் இது போன்ற ஒரு வழக்கைத் தொடுக்கிறார், நீதியரசர் S.R.Das – அவர் சாதி என்ன என்பதை இங்கே குறிப்பிட்டால்தான் எல்லோருக்கும் தெரியுமா, என்ன..? – உடனே அந்த வழக்கை எடுத்து, எடுத்த வேகத்தில் இட ஒதுக்கீட்டிர்கு எதிர்ப்பான தீர்ப்பை அ(ழி)ளிக்கிறார். வழக்கு உச்ச நீதி மன்றத்திற்கு செல்கிறது. அங்கே உள்ள ‘பென்ச்’சில் ஒரு நீதியரசர் மட்டும் இஸ்லாமியர்; மற்றவர் வழக்கம்போல். ஆகவே அங்கும் அதே தீர்ப்பு. இதிலும் ஒரு நல்லது நடந்தது. இத்தீர்ப்புகளுக்கு எதிராக பெரியாரால் தமிழ்நாட்டில் எழுந்த போராட்டமும், தில்லியில் அம்பேத்காரின் முயற்சியாலும் இட ஒதுக்கீடு அரசியலமைப்புச் சட்டமாக மாறிற்று. நன்றி அந்தப் பெண்மணிக்கு; வழக்கில் தொடர்புள்ள அத்தனை நீதிபதிகளுக்கும்தான்!

அன்று நடந்தது இன்றும் தொடர்கிறது. 2005-ல் நடந்த இனாம்தார் வழக்கில் தனியார் கல்லூரிகளில் இட ஒதுக்கீடு கூடாது என்றும் நம் நீதியரசர்கள் தீர்ப்பளித்துள்ளார்கள். சொந்தக் காசில் கல்லூரி நடத்துகிறார்கள் என்ற கோஷம் அவ்வப்போது வரும்.  ஆனால் வசதியாக, கல்விக்கூடங்களை நடத்துவதால் – அதுவும் இப்போதெல்லாம் அதுவும் ஒரு வியாபாரம்தான் என்பது யாருக்குத்தான் தெரியாது – கல்லூரி நிர்வாகிககளுக்கு அரசிடமிருந்து கிடைக்கும் பல உதவிகள், சலுகைகள் ( tax exemption on land, buildings, vehicles; exemption from land ceiling etc..etc..) மக்கள் தரும் வரிப்பணத்திலிருந்துதான் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகிறார்கள் நம் நீதியரசர்களும், ஏனைய தனியார் கல்லூரிகளுக்கு வக்காலத்து வாங்குபவர்களும்.
¼br /> இட ஒதுக்கீட்டை அனுமதித்தால் சமத்துவம் (equality) இல்லாமல் போய்விடும் என்று முற்படுத்திக்கொண்டோர் சொல்லுகிறார்கள். அதுவும் அவர்களது ‘விளக்குமாறு போராட்டத்தில்’ இந்த ‘வசனம்’ அடிக்கடி பலர் வாயிலிருந்தும் வந்தது. சமூகத்தில் சமத்துவம் உள்ளதா? இல்லாமலிருப்பின் அதற்குரிய காரணிகள் என்ன? யார்?  சமூகத்தில் சமத்துவத்தை மறுப்பவர்கள், சமத்துவம் பிறப்பிலேயே இல்லை என்பவர்கள் கல்வி வாய்ப்பில் சமத்துவம் பேசுகிறார்கள். சமூகத்தில் சமத்துவத்தைக் கொண்டு வருவதற்காகத்தானே கல்வியில் முடக்கப்பட்டவர்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டியதுள்ளது.  இந்திய சமூகத்தில் 5% மட்டுமே ப்ராமணர்கள்; ஏனைய முன்னேறிய பிரிவினர்களையும் சேர்த்தால் இவர்கள் மொத்தம் 15% மட்டுமே. சமூகத்தில் இருக்கும் மக்களுக்கு அவரவர் மக்கள் தொகைப்படி ‘விகிதாச்சார இட ஒதுக்கீடு’ (proportional reservation) செய்திருந்தால்  இன்று இவர்கள் 75முதல் 85% விழுக்காடு வரை ஆக்கிரமித்து இருக்க முடியுமா? ( எங்களிடம் ‘திறமை’ இருந்ததால் மேலே வந்தோம் என்று யாரும் இந்த இடத்தில் சொல்ல நினைத்தால் கொஞ்சம் பொறுங்கள்.)
¼br /> வேறொன்றுமில்லை. ஓரளவேனும் இருக்கும் இப்போதைய இட ஒதுக்கீட்டினால் பிற்படுத்தப் பட்டோர், தாழ்த்தப்பட்டோர் சிறிது சிறிதாக முன்னேற்றம் கண்டு வருகிறார்கள். இதனால்,இட ஒதுக்கீட்டையே ஒழிக்க முயலுகிறார்கள். முற்படுத்திக்கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது முன்னேற்றம் என்ற “நல்லெண்ணமே” இதற்கெல்லாம் காரணம். ஓட்டப் பந்தயத்தில் தனக்கு முந்திய இடத்தில் இருப்பவனை முந்துவதே  ஒவ்வொரு ஓட்டப் பந்தயக்காரனின் முனைப்பாக இருக்கும். ஆகவேதான் சாதித் தரவரிசைகளில் கடைசிப் படிக்கட்டில் வைக்கப்பட்ட தலித்துகளின் முன்னேற்றம் அவர்களுக்கு சற்றே மேற்பட்ட படியில் வைக்கப்பட்டுள்ள தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு எரிச்சலை மூட்டுகிறது. இவர்கள் எல்லோரும் ஓரளவாவது முன்னேறுவது இதுவரை முதலிடத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எரிச்சலை மூட்டுகிறது.
 

  ***பின் குறிப்பு:
*** நீதி மன்றத்தில் நீதியரசர்களாக இருந்தவர்கள் மொத்தம் 270; அதில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் நான்கு பேர் மட்டுமே; தாழ்த்தப்பட்டோர் யாருமே இல்லை. – இந்தத் தகவல் தவறு. 4 தாழ்த்தப்பட்டோர் நீதிபதிகளாக இருந்துள்ளனர். அவர்களைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் என்று தவறான தகவலை (திசைகள் இதழில்) கொடுத்தமைக்கு மிக வருந்துகிறேன். ஆயினும், நீதிமன்றத்தைப் பொருத்தவரையில் நான் சொன்ன கருத்துக்களில் மாற்றமில்லை – சில  வழக்குகளில் உயர் நீதி மன்றம் இட ஒதுக்கீட்டுக்குச் சார்பாக நீதி வழங்கியிருப்பினும்.

166. சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா..3

இட ஒதுக்கீட்டுக்காகப் போராடும் மக்கள் எப்படிப்பட்டவர்களை எதிர்த்து போராட வேண்டியதுள்ளது என்ற நிலைப்பாட்டினை புரிந்துகொள்ள இக்கட்டுரை சிறிதாவது உதவும் என்ற நம்பிக்கையில்… 

 

‘சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா’ என்ற இந்தத் தலைப்பில் நான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று ஜூலை மாத “திசைகள்” இணைய இதழில் வெளி வந்துள்ளது. அதற்கு வந்துள்ள பின்னூட்டங்களில் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

மீண்டும் மீள்பதிவாக அதன் ஒரிஜினல் வடிவில் பின்பு தருவதாக நினைத்துள்ளேன். ஆயினும் அதற்கு முன்பாக முக்கியமாக உங்களைச் சேரவேண்டுமாய் நான் நினைப்பதைத் தனித்தனிப் பதிவாக பதிக்க எண்ணி, அதன் இரண்டாம் பதிவாக அக்கட்டுரையின் 5-ம் பகுதியைச்  சில கூடுதல்களோடு  இங்கு தருகிறேன்.

 

                                                 V. ஐந்தாம் பகுதி

                                                தற்போதைய நிலை:

 

 

நம் அரசுகள் பார்க்காத போராட்டங்களா? நினைத்திருந்தால் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான இந்த ‘விளக்குமாறு போராட்டங்களை’ எளிதில் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்க முடியும். மனமிருந்தால் வழியிருந்திருக்கும்.  அதை விட்டு விட்டு, கண்காணிப்புக் குழு, அறிஞர் குழு என்றெல்லாம் அமைப்பது நமது நாட்டு அரசியல்வாதிகள் ஒரு முடிவுக்கும் வராமல் ஒரு விஷயத்தை இழுத்தடித்து, பிரச்சனையையே மக்களை மறக்க வைக்கும் ஒரு டெக்னிக்தானே!
இப்போதே பல உயர் கல்வி நிலையங்களில் நுழைவுத் தேர்வு முடிந்து விட்டது என்ற காரணம் சொல்லி 2006-2007-ல் இட ஒதுக்கீடு இல்லையென்றாகி விட்டது.அடுத்த ஆண்டுக்கு இன்னும் எத்தனை எத்தனை நொண்டிச் சாக்குகளோ?

அதோடு முற்படுத்திக் கொண்டோரிடமிருந்து பிறந்து அரசால் தத்து எடுத்துக் கொள்ளப் பட்டுள்ள இன்னொரு ‘பரிந்துரைப்பு’ – உயர்கல்வி நிலையங்களில் உள்ள மாணவர் எண்ணிக்கையை அதிகப் படுத்துவது. சும்மா சொல்லக் கூடாது – இது ஒரு நல்ல ராஜதந்திரம்.  கீழ்க்கண்ட கணக்கு அதைத் தெளிவுபடுத்தும்.
 தற்போது I.I.T.களில் உள்ள மொத்த இடங்கள்  : 4000
54% இட அதிகரிப்பில் கூடும் இடங்கள் :  2160
ஆக மொத்த இடங்கள் :  6160
பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு    (4000ல்  27%) : 1080
தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு – SC (4000ல் 15%) :  600
தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு – ST (4000ல்  7.5%) : 300
B.C. + S.C. + S.T. 27%+15%+7.5%) : 1980

-  இது மொத்த 6160 இடங்களில் வெறும் 32%. 

அதாவது ஏற்கெனவே உள்ள 49.5% யை வெறும் 32% ஆக மாற்றும் நல்ல ராஜதந்திரம். மீதியுள்ள 68% (51%க்குப் பதிலாக) விளக்குமாறு போராட்டக்காரர்களுக்கு! இது மட்டுமின்றி இப்படி 54 விழுக்காடு சீட்டுகளை அதிகப்படுத்துவதற்காக மத்திய அரசு பல நூறு கோடி ரூபாய் செலவழிக்கவேண்டும்; ஆகவே, இதுபோல் சீட்டுகளை அதிகமாக்கத் தேவையில்லை; அதனால், இந்த உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் இப்போது உள்ளதுபோலவே தொடரவேண்டும் என்பது விளக்குமாற்றுப் போராட்டக்காரர்களின் இன்னொரு விவாதம். இந்தக் கருத்தையே, India Today தன் ஜுலைமாத இதழில் cover story-யாக  எழுதியுள்ளது.

ஏன், அதற்குப் பதிலாக இப்போது இருக்கும் சீட்டுக்களை இட ஒதுக்கீட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தால் மட்டும் போதும் என்ற முடிவைக்கூட எடுக்கலாமே! எதையாவது சொல்லி, செய்து “தரமற்ற” மற்றவர் யாரும் தங்கள் “சாம்ராஜ்ஜிய எல்கைகளுக்குள்” வந்துவிடக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணமே இவ்வளவுக்கும் காரணம்.

 

நம்ப முடிகிறதா…??
மேலே சொன்ன ராஜதந்திரம் போன்ற திறமைகளுக்குப் பஞ்சமேயில்லை நம் விளக்குமாறு போராட்டக்காரர்களுக்கு! இதை விடவும் சட்டத்தை எப்படி தைரியமாக, தந்திரமாக, வெளியே தெரியாதபடி (கமுக்கமாக) தங்களுக்குச் சாதகமாக முறியடிக்கும் trickery-யை இன்னொரு உதாரணம் மூலம் பார்க்கிறீர்களா? இதோ அந்தச் சாதனை……..

I.A.S., I.P.S. என்பதற்கான UPSC தேர்வுகள் எந்தக் குழறுபடி இல்லாமல், ஊழல் இல்லாமல் மிகச் சரியாக சிறப்பாக நடந்து வருவதாகத்தான் நானும் பலரைப்போல் நினைத்திருந்தேன் – இந்த வழக்கைப் பற்றிக் கேள்விப்படும்வரை.

Prelims, Mains தேர்வுகளில் வெற்றி பெற்று அதன் பின் நடக்கும் நேர்முகத்தேர்வில் பெறும்  மொத்த மதிப்பெண்களை வைத்து rank செய்யப் பட்டு அதில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்களை OC (open competition) -ல் சாதி எதுவும் பார்க்காது தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். OC quota  முடிந்தபின் B.C., S.C., S.T. என்ற சாதிவாரியான மாணவர்களை அவர்களது rankபடி தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.இதுவே முறை. ஆனால் எத்தனை ஆண்டுகளாகவோ தெரியாது; என்ன நடந்திருக்கிறது என்றால் O.C.  என்றால் (F.C. என்ற கணக்கில்) அது முற்படுத்திக் கொண்ட மாணவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது போல், top rankers-ல் உள்ள Forward Community மாணவர்களை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து விட்டு, மற்ற சாதி அடிப்படையான இடங்களுக்கு மட்டுமே தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப் பட்ட மாணவர்களிலிருந்து  தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள். They were hoodwinking everybody and kept their portal safe and secure. இதனால் பிறபடுத்தப் பட்டோர் 25%க்கு மேலும், தாழ்த்தப்பட்டோர் மொத்தமே 18%க்கு மேலும் வரமுடியாது. இது ஒரு பயங்கர மோசடி.
கதைபோல் தெரிகிறதா? எனக்கும் அப்படியே தோன்றியது. எப்படி இப்படிப்பட்ட உயர் அமைப்புகளில் விதிகளை இந்த அளவு மீறி (trickery and violation of law) தைரியமாக மிக மிக அநியாயமான ஒரு செயலைச் செய்திருக்க முடியும் எனபது ஆச்சரியமாகவும் கவலைக்குறிய ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. எத்தனை பேரின் கூட்டில் இந்தச் சதி நடந்திருக்க முடியும்? இதை எப்போது நம்ப முடிந்தது என்றால்…  

நம்பித்தான் ஆகவேண்டும்…!!
க்ளீட்டஸ் என்பவர் UPSC தேர்வுகள் எழுதி GRADE I Officer ஆக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பின், நடந்தவைகளை வைத்து CAT -Central Administration Tribunal -க்கு ஒரு Original Application ( O.A. – this is equivalent to writ petition )  கொடுத்தார். அஜ்மல்கான் என்ற வழக்கறிஞர் இதை க்ளீட்டஸுக்காக வாதாடினார்.    நீதிபதி திருமதி பத்மினி ஜேசுதுரை இவ்வழக்கில் UPSCக்கு எதிரான தீர்ப்பளித்தார். இதன் பிறகு விதிகள் கடைப்பிடிக்கப் படுகின்றன என நம்பப் படுகிறது. இது எப்படிப்பட்ட வடிகட்டிய அநியாயம் என்பதை இந்த வழக்கைப் பற்றி அறிந்த போது உணர்ந்தேன். ஆனால் இப்படி ‘வடிகட்டிய’ போதும் வெற்றி பெற்ற B.C., S.C., S.T.மாணவர்களை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். இவ்வளவு தடைகளையும் மீறி அவர்கள் பெற்ற வெற்றி அவர்களின் தகுதியின் தரம் பற்றிய உண்மையை எல்லோருக்கும் தெளிவாக்குகிறது.

இப்படி நான் ‘திசைகளில்’ எழுதியபோது ரவி சிரினிவாஸ் என்ற பதிவர் ஒருவர் கீழ்க்கண்ட விளக்கம் – UPSC தேர்வுகள் எவ்வளவு சரியாக நடந்து வருகின்றன என்பதைக் காட்ட – ஒரு statistical data ஒன்றைக் கொடுத்தார். ஆனால், அந்த statistical dataவே ஒரு தவறான தகவல்; யாரை ஏமாற்ற இப்படி ஒரு தகவலை அளித்துள்ளார்கள் என்ற என் கேள்வியை அவர்முன் வைத்தேன். அந்தக் கேள்வி பதில்கள் இங்கே:

ravi srinivas said…
http://upsc.gov.in/general/civil.htm#CS (Main)
Statistical Data – CS (Main)

Year Of Exam Vacancies Candidates Recommended
SC ST OBC GEN TOTAL SC ST OBC GEN TOTAL
1995 98 49 165 333 645 101 49 192 303 645
1996 125 57 174 383 739 138 59 212 330 739
1997 89 43 166 323 621 94 46 215 266 621
1998 53 28 114 275 470 60 30 142 238 470
1999 53 27 97 234 411 63 30 127 191 411
2000 54 29 100 244 427 58 34 128 207 427
2001 47 39 97 234 417 52 42 131 192 417
2002 38 22 88 162 310 38 22 88 138 286

 

This is the information from UPSC website.Please compare the % of OBCS with what he has written.27% quota is filled and OBCs get more
than 27%.In other words OBCs get selected in general or open quota
also.I wont be surprised if Dharumi comes up another cock
and bull story to justify what
he written.That is his wont.

என் பதில்:

//OBC Quota is 27%// – Accepts r.s.
The following is just a part of the table provided by r.s.. I have taken OBC and the total vacancies and I have worked out the percentage.

year OBC TOTAL %
1995 165 645 25.5
1996 174 739 23.5
1997 166 621 26.7
1998 114 470 24.3
1999   97 411 23.6
2000 100 427 23.4
2001   97 417 23.3
2002   88 310 28.4

How come UPSC had it always less than 27% except for 2002?
How come it swings only between 23-24% mostly?
MAY I HAVE YOUR ANSWER
SPECIFICALLY FOR THIS, MR. R.S?
———————————–

The % of ‘candidates recommended’ goes like this with the concerened years in brackets: 27.9%(1995); 28.6(1996); 34.6% (1997 & 98); 30%(1999); 31% (2000 &2001); 30% (2002).
Just 3% OBC candidates have found place in GEN Quota.
Mathematically it shows that top ranking OBCs have been added in the GEN. But is it justifiable to argue that only 3% OBC candidates stood at par with the GEN category and still claim that top OBCs were included in the GEN category. This is what I called hoodwinking.

============================================================

திசைகள் கட்டுரை மறுபடியும் தொடர்கிறது:

ஆனாலும் இப்போதும் இன்னொரு தடைக்கல் இருப்பதாக நண்பர்கள் மூலமாக அறிகிறேன்: Prelims, Mains – இவைகளில் தேர்வு பெற்று நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போகும்போது மாணவர்களை random-ஆக interview boards-ல் ஏதாவது ஒன்றிற்கு அனுப்புவதே சரி. அவர்கள் தேர்வில் பெற்ற மதிப்பெண்கள், அவர்களது சாதி பற்றிய விவரங்கள் ஏதுமின்றி நேர்முகத் தேர்விலும் அவர்கள் மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என்பதே சரி.Prelims, Mainsதேர்வுகளில் மாணவர்களின் தனி அடையாளங்கள் எப்படி திருத்துபவர்களுக்குத் தெரியாதோ அதே போலத்தானே  நேர்முகத் தேர்விலும் இருக்க வேண்டும். pedagogical principlesகளில்  ‘halo effect’ என்று ஒன்று சொல்வார்கள். மாணவனைப் பற்றிய எவ்வித முன்முடிவுமின்றி அவனது தேர்வுத்தாள் திருத்தப்பட வேண்டும்; இல்லையெனில் மனித மனம் முதலில் மாணவன் மீது திருத்துபவர் கொண்ட முடிவின்படி மதிப்பீடு செய்யும் தன்மை கொண்டதே என்பது இந்த  ‘halo effect’ .
UPSC நேர்முகத் தேர்வுகளில் முதலில் OC. மாணவர்கள் தொடர்ந்து அனுப்பப் பட்டு  அதன் பின் ..B.C.,… S.C….. S.T….என்று சாதி வாரியாக வரிசைப்படுத்தப்பட்டே அனுப்பப் படுகிறார்களாம். தேர்வாளர்களாக இருப்பவர்களில் இன்றைய நிலையில் யார் பெருவாரியாக இருக்கிறார்கள் என்பது நமக்குத் தெரியாதா என்ன? இம்முறையினால் நேர்முகத் தேர்வுகள்  ‘halo effect’  இல்லாமல் நேர்மையாக இருக்குமா என்பதை உங்களின் முடிவுக்கே விட்டு விடுகிறேன்.

இப்படி நான் எழுதியதும் மறுபடி சிரினிவாஸ்:
//இட ஒதுக்கீடு எப்படி அமுல் செய்யப்பட வேண்டும், பதவி உயர்வில் இட ஒதுக்கீடு எப்படி தரப்பட வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான,விரிவான விதிமுறைகள் உள்ளன. தருமி இந்தப் பிண்ணனித் தகவலை தரவேயில்லை.மாறாக ஊர்ஜிதப்படுத்தபடாத செய்திகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதியிருக்கிறார்.// என்றார்.
நான் கேள்விப்பட்டதை வைத்தே இந்தக் குற்ற༯p>

165. சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா..2

‘சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா’ என்ற இந்தத் தலைப்பில் நான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று   ஜூலை மாத “திசைகள்” இணைய இதழில் வெளி வந்துள்ளது. அதற்கு வந்துள்ள பின்னூட்டங்களில் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

மீண்டும் மீள்பதிவாக அதன் ஒரிஜினல் வடிவில் பின்பு தருவதாக நினைத்துள்ளேன். ஆயினும் அதற்கு முன்பாக முக்கியமாக உங்களைச் சேரவேண்டுமாய் நான் நினைப்பதைத் தனித்தனிப் பதிவாக பதிக்க எண்ணி, அதன் முதல் பதிவாக அக்கட்டுரையின் முடிவுரையை சில கூடுதல்களோடு முதலில் இங்கு தருகிறேன்.

VI. ஆறாம் பகுதி

முடிவுரை: 

 ப்ராமணர்களை ‘வந்தேறிகள்’ என்கிறார்கள் ஒரு பிரிவினர்; இன்று human genomics பற்றிய ஆராய்ச்சிகளின் மேற்கோள்களோடு “நாம்’ அனைவரும் ஒரே RACE என்கிறார்கள். (ஒரு தாய் வயிற்றுப் பிள்ளைகள்? )இன்னொரு பிரிவினர். ஆனால்,  “திராவிட, ஆரிய பிரிவு என்பது கருத்தியல் ரீதியாக, சமூக ரிதியாக இருப்பதை” மறுக்க முடியாது – (போனபார்ட்)  “Sharing a haplotype/genotype with other populations in the world doesn’t mean that your forefather(s) and the other population’s forefather(s) (don’t get it mixed up with the primordial archetype here, we’re talking about ‘modern man’ ;-)   are/were 100% genetically identical.-( சன்னாசி)- இது போன்ற மாற்றுக்கருத்துக்களும் உண்டு.
இப்படி இரு வேறு கருத்துக்கள் இருப்பினும், நம் ஒவ்வொரு சாதியின் ‘gene pool’ ஒன்றும் water tight compartments இல்லை. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஒரே நிலப்பரப்பில் வாழும் எந்த உயிரினங்களுக்குள்ளும் (different communities of the same species) genetic exchange நடந்தே தீரும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. There are no biological barriers – free flow of genetic exchanges should have been the norm. இங்கே என்னதான் சாதிப் பிரிவினைகள் என்ற கோடுகள் போட்டு  மக்களைப் பிரித்து  வைத்திருந்தாலும் , பாலுணர்வுக்கு ஏது வரைமுறைகள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக அவ்வப்போது நடந்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு சாதிக்குறிய gene pool 100% purity-யோடு இருக்க சாத்தியமேயில்லை. 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது என்ன என்பதை விடவும், அதன் பின் நடந்திருக்கக் கூடிய இனக் கலப்பு – genetical outbreeding (இங்கு outbreeding என்பது species விட்டு species என்ற பொருளில் இல்லை; caste மாறி caste என்ற பொருளில் கொள்க.) நம் எல்லோரையும் ஒரே genetic pool-யைச் சேர்ந்தவர்களாக ஆக்கியுள்ளது என்பதே இன்றைய human genomics பற்றிய ஆராய்ச்சிகளின் முடிவுக்குக் காரணமாக இருக்க முடியும். 

நடுவில் ராமானுஜர் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினரை ‘முற்படுத்திய’ வரலாறு வேறு உண்டு. இப்படி வழியில் எவ்வளவோ!

aryan invasion is a myth என்று சொல்பவர்களுக்கு: வந்தேறிகள் என்று அழைக்கப்படும் போது வருந்திய, கோபமுற்ற முற்படுத்திக் கொண்டோர் இப்போது DNA கூற்றினை உண்மையென ஒத்துக்கொள்கிறார்களா? ஒரு தாய் வயிற்றுப் பிள்ளைகள் என்ற தத்துவத்தை ஒப்புக்கொள்கிறார்களா? அப்படியாயின், சானாதன தர்ம நம்பிக்கையைக் கை கழுவுகிறார்களா? வர்ணாச்சிரம் என்று ஒன்றுமில்லை; ‘ஏற்றத் தாழ்வு சொல்லல் பாவம்’ என்ற கொள்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறதா? ப்ரம்மனின் பல்வேறு anatomical parts-களிலிருந்து ஜாதிகள் உருவாகின என்ற தத்துவங்கள் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்படுமா?

ஏன் இன்னும் சாதிகளைக் கட்டிக்கொண்டு அழுகிறோம்?! நம் DNAக்களில் இருக்கும் ஒற்றுமைகளை நாம் புரிந்து கொள்ளப் போகும் காலம் எப்போது? விளக்குமாறே உன் கதி; உன் தொழில் என்ற தள்ளப்பட்டு சமூகத்தின் கடைசியில் நிற்கும் ஒருவருக்கும், ஒதுக்கீட்டிற்கு எதிராகப்  ‘போராளி’யாய் இன்று தெருவில் விளக்குமாறோடு நிற்பவருக்கும் என்ன வேறுபாடு? இரண்டு பேருமே சொந்தக்காரர்கள்தானே! அண்ணன்-தம்பிகளோ, மாப்’ள-மச்சான்களோதானே!

50, 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இது ‘சாதிப்புத்தி’ என்று ஒவ்வொரு சாதிக்கும் சில ‘பண்பு நலன்களை’ (??!!)க் கூறுவதுண்டு. இன்று அந்த மாதிரியான பேச்சு ஒருவாறு  குறைந்து வந்து  கொண்டிருந்தது. இட ஒதுக்கீடு போன்ற பிரச்சனைகள் நம்மை  மறுபடியும்  50-60 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய காலத்துக்கு கொண்டு போய்விட்டது.¼br /> இன்னும் 2000-3000 ஆண்டுக்கதைகள் எதற்கு? கடந்த 50-100 ஆண்டுகளில் எல்லோருக்கும் பொதுவான வசதி வாய்ப்புகளைப் பெரு வாரியாக ஒரு சிலர் அடைந்து விட்டனர். சாதியின் பெயரில், சாதி உயர்வு சொல்லி அதனால் வந்த வாய்ப்புகள் ஒரு சிலருக்கே கிடைத்து வந்திருக்கிறது. சாதிப் பிரிவினைகளை மட்டுமே வைத்து வந்த வாய்ப்புகள் அவை. வேறு எந்த காரணமுமில்லை.   திறமை நம் எல்லோருக்கும் உண்டு.  இனியாவது வாய்ப்புகள் அனைவருக்கும் கிடைக்கக் கூடிய சூழ்நிலை உருவாக வேண்டும்; உருவாக்க வேண்டும். ஏற்கெனவே பலன்களை corner செய்துகொண்டவர்கள்தான் இதற்காக முதலில் நேசக்கரம் நீட்ட வேண்டும்; இனியாவது எல்லோரும் முன்னேறினால்தான், எல்லோரையும்  முன்னேற்றினால்தான்  அது நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு நல்லது; அதுவே முறையானது; மனிதத்தனமானது  என்ற உணர்வு வரவேண்டும். வருமா..?

 B.C., S.C., S.T., – இவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை:

சமூக நீதி கிடைக்கப் பெறுவதற்குரிய வரலாற்றின் ஒரு திருப்புமுனைக் கட்டத்தில் இருக்கிறோம். (இதுவரை சமூக நீதி என்ற பெயரில் நடந்துவந்துள்ள போராடங்களையும், பித்தலாட்டங்களையும் பற்றிப் பிறகு பார்ப்போம்.) பலருக்கும் இட ஒதுக்கீடு, அதனைச் சார்ந்த பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்டோருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான கல்வி, வேலைகளில் இட ஒதுக்கீடு பற்றிய  புரிதல் இல்லாமல் உள்ளது; அதனை ஒட்டி நடக்கும் போராட்டங்கள் யாருக்காகவோ, எதற்காகவோ நடப்பது போல் பலரும் இருப்பதாகவே படுகிறது. புரிந்து கொள்வதும், புரியாதவருக்குப் புரிய வைப்பதும் இன்றைய கால கட்டத்தில் ஒரு கட்டாயத் தேவை.

புரிந்தவர்கள், சமூக, பொருளாதார தளங்களில் மேலே வந்து விட்டவர்கள், படித்தவர்கள் – இப்படிப் பலரும் சாதிகளைப் பற்றிப் பேசுவதே தவறென்று நினைத்துக் கொண்டு, தங்களைப் புனித பிம்பங்களாக கருதிக் கொண்டு இட ஒதுக்கீட்டுப் போராட்டத்திற்கு வலு சேர்க்காதது பெரும் தவறு. எதிர் காலம் அவர்களைக் குற்றம் சொல்லும்.

164. சாதிகள் இருக்குதடி பாப்பா..1

    

இந்தத் தலைப்பில் நான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்று   ஜூன் மாத “திசைகள்” இணைய இதழில் வெளி வந்துள்ளது. அதற்கு வந்துள்ள பின்னூட்டங்களில் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன.

மீண்டும் மீள்பதிவாக அதன் ஒரிஜினல் வடிவில் பின்பு தருவதாக நினைத்துள்ளேன். ஆயினும் அதற்கு முன்பாக, The Hindu-ல் வந்த இக்கட்டுரை நான் சொன்ன பல கருத்துக்களுக்கு வலு சேர்ப்பதாலும், சான்று தருவதாலும் அதனை முதலில் இங்கு அளிக்கிறேன். நீளமான ஆங்கிலப் பதிவைப் படிக்க நேரம் இல்லாதவர்களுக்காகவே சில வரிகளை சிகப்பெழுத்தில் தந்துள்ளேன். அவைகளைப் படித்தாலே கட்டுரையின் மையக் கருத்துக்களைப் புரிந்து கொள்ள இயலும்.

என் கட்டுரையை இரண்டு மூன்றாகப் பிரித்து மீள்பதிவாக பின்னால் இடுகிறேன்.

இக்கட்டுரை தொடர்பான பின்னூட்டங்களில்  பெயரில்லாமல் வரும் பின்னூட்டங்களை வெளியிடும் எண்ணம் இல்லை.

 

  

Date:07/07/2006 URL: http://www.thehindu.com/2006/07/07/stories/2006070703771000.htm


          

OpinionLeader Page Articles

Who is perpetuating reservation in jobs?

Sharad Yadav

In a bizarre turn, the Union Public Service Commission and the Department of Personnel and Training have transformed the policy of reservation into a policy of communal awards. They have treated general seats as seats reserved for people belonging to non-reserved categories.

 

 

WHENEVER THERE is talk about reservation, the bogey of merit is raised by opponents of this policy. But the question arises: do the opponents respect the merit of candidates from the Other Backward Classes (OBCs) and the Scheduled Castes (SCs) and the Scheduled Tribes (STs)? Empirical studies suggest they do not. Almost six decades have passed since Independence but all important institutions of India, barring Parliament and Legislative Assemblies and Councils, have been under the strong command of these self-styled votaries of merit. With some exceptions, they have abused their position to denigrate the merit of the people who have been given the constitutional right of reservation — so that privileges enjoyed by some people under the caste system are de-reserved.

The Union Public Service Commission provides glaring examples of how the merit of candidates belonging to SCs, STs, and OBCs is denigrated. The UPSC is a constitutional body. It commands high respect in India but in collusion with the Department of Personnel and Training (DoPT), it has been denying the rights of meritorious candidates belonging to reserved categories. It has been indulging in unconstitutional activities despite the clear-cut policy of the Government of India on reservation. The Supreme Court and High Courts have interpreted the policy in many judgments. There is no scope for any ambiguity regarding this policy, but the UPSC has continued to deny meritorious candidates of reserved categories the right to join the civil services as general category candidates.

This has resulted in a denial of jobs to hundreds of succcessful candidates belonging to reserved categories; and almost the same number of candidates belonging to the non-reserved category has got jobs, without being declared successful by the UPSC at the time of declaration of results. This is happening despite many judgments of the higher judiciary against the practice. People controlling the UPSC and DoPT are so strongly motivated against the candidates of reserved categories that they can go to any extent in their adventure to block the entry of reserved categories in the civil services.

Under the reservation policy, 49.50 per cent of the seats is reserved. The remaining 50.50 per cent is open to all. Candidates who qualify for the civil services by dint of their merit alone should be enlisted in general open categories. After all, there is no bar on SC and ST candidates fighting elections for general seats. Many leaders, including Kansi Ram and B.P. Maurya, have fought and won from general seats. General seats do not mean seats reserved for people belonging to non-reserved categories. Similarly, general open seats in the civil services are not reserved for people belonging to non-reserved categories. The Government of India has not reserved hundred per cent of the seats of the civil services. In fact, it cannot do so. There is a 50 per cent ceiling placed on reservation by the Supreme Court. But in effect, the UPSC and the DOPT are implementing reservation policy to ensure 50.50 per cent reservation for the unreserved categories that are supposed to form just 15 per cent of the Indian population.

For the last civil services examination, around 214 of 425 seats were general open merit seats. Out of the first 214 candidates, 50 were from reserved categories. Forty of them were from OBCs. But the UPSC refused to allow reserved category candidates to enlist themselves as general candidates. Twenty seven per cent of 425 is 117: this is the exact number of candidates belonging to OBCs who were declared successful. Even those in the top 10 were classified as reserved category candidates!

By doing this, the UPSC has denigrated meritorious candidates from the reserved categories. It has also denied jobs in the civil services to an equal number of reserved category candidates. In fact, 157 candidates from OBC categories should have been selected: 40 on the basis of merit and 117 on the basis of the 27 per cent reservation extended to them.

People belonging to SCs and STs in the early days of the Republic lacked education. Their number was not sufficient to fill the vacancies declared for them. Later on they picked up but there were all-out efforts to deny them their right to reservation under one pretext or another. If we analyse the data on successful ST and SC candidates, we discover they have done better in the written test, where the examiner does not know their caste. In the interviews they have been given fewer marks because people in the interview board know their caste.

It is shocking that candidates belonging to reserved categories are interviewed separately. They sit for the written examinations alongside non-reserved category candidates, but when the time of interview comes, they are segregated. The interview board is well aware of their social background and discriminates against them while giving them interview marks. An analysis of the results reveals a big gap between the average interview marks given to reserved category candidates and non-reserved category candidates. One successful candidate of the 1996 civil service examinations, who was denied a job, has calculated these averages on the basis of information available with him. Since he fought for his job in the Supreme Court and won, the data he offers can be relied upon in the absence of authoritative data provided by the UPSC. According to this candidate, the average interview mark in the non-reserved category is around 200, while the average for reserved categories candidates is 140. I believe that if there were no caste discrimination, the number of successful OBC candidates in the general merit category would have been much higher than 40. Unfortunately, even these 40 candidates were not declared successful in the general merit category.

The concept of excluding the creamy layer sounds progressive. Indeed the benefit of reservation should be made available to people from less privileged OBC families. In principle this is all right. But the design of those opposed to OBC reservation is to keep the creamy layer out of the reservation ambit and deny the benefits of reservation to less privileged individuals. These individuals have no means of fighting the might of the UPSC and the DoPT. They have no money to engage lawyers to fight legal battles. It is quite easy to deny them their right. So they are denied jobs despite getting letters from the UPSC informing them of their success. My information is that thus far 390 successful candidates have been denied jobs in the civil services. Some of them, who have had resources thanks to being in other services, have challenged the DoPT successfully. But what about those who have not moved the courts? Why can’t the courts take suo motu notice of such gross denial of justice?

Babasahib Bhim Rao Ambedkar was for separate electorates for Dalits. He wanted proportionate reservation for them but also demanded that their representatives should be elected from an electoral college comprising Dalits exclusively. Separate electorates for Dalits were termed the communal award. Gandhiji and many other leaders thought such an arrangement would divide India; he went on a fast and Dr. Ambedkar withdrew his demand. The policy of reservation was put in place so that those hailing from reserved categories could contest elections from unreserved seats also.

The same rule applies to jobs. But the UPSC has turned the policy of reservation into a policy of communal awards. I cite below some judgments of Indian courts that are being consistently violated by the UPSC and the DOPT:

(a) India Shawnee v. Union of India, 1992 Supp. (3) SCC 217

“In this connection it is well to remember that the reservation under Article 16(4) does not operate like a communal reservation. It may well happen, that some members belonging to, say, Scheduled Castes get selected in the open competition field on the basis of their own merit; they will not be counted against the quota reserved for Scheduled Castes; they will be treated as open competition candidates.”

(b) Union of India vs. Virpal Singh Chauhan (1995) 6 SCC 684

“While determining the number of posts reserved for SCs and STs, the candidates belonging to the reserved category but selected on the rule of merit (and not by virtue of rule of reservation) shall not be counted as reserved category candidates.”

(c) Rithesh. R. Shah’s case (1996) 3 SCC 253

“In other words, while a reserved category candidate entitled to admission on the basis of his merit will have the option of taking admission to the colleges where a specified number of seats have been kept reserved for reserved category … while computing the percentage of reservation he will be deemed to have been admitted as a open category candidate and not as reserved category candidate.”

In a Delhi High Court judgment of April 29, 2003, the division bench made the following observation: “The decision of the Apex Court in Rithesh. R. Shah’s case (supra) as also the proviso to rule 16 clearly prohibit deprivation of the benefit of the reservation only because some reserved category candidates had also been selected on merit inasmuch as they were not to be treated as reserved category candidates except for a limited purpose, namely, for the purpose of allocation of service, but thereby OBC candidates cannot be deprived of their right to obtain allocation of any service.”

The interesting question arises: who is perpetuating reservation? If people from the SCs, STs, and OBCs get representation according to their population, the scheme of reservation will come to an end. But who is depriving the meritorious from getting jobs as general category candidates?

(The author, a Member of the Rajya Sabha, is president of the Janata Dal (United) and a former Union Minister. He was educated to be an electrical engineer.)

READ THIS TOO: http://www.hindu.com/2006/07/10/stories/2006071002871002.htm

 

 

 

 

R