118 &119 ரெட்டை சமாச்சாரம்

என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலைங்க…ரெண்டு வாழ்த்துப் பதிவுகள் எப்படி வந்திச்சுன்னே தெரியலை. some confusion! வருஷ ஆரம்ப்பத்திலே இப்படி ஒரு குழப்பமான்னு நினச்சேன். ஆனாலும் எதிலயும் நல்லத பாக்கணும்லா..இப்படி வச்சுக்குவோம்:

ஒண்ணுக்கு ரெண்டா ……..

எல்லாத்துக்கும் இரட்டை வாழ்த்துக்கள்.

117. அந்தப் போராட்டம் தோற்கணும்.

சில நாட்களுக்கு முன் மதுரை மேலமாசி வீதியும், வடக்கு மாசிவீதியும் சந்திக்கும், அரசியல் சிறப்பு வாய்ந்த இடத்தில் ஒரு தர்ணா போராட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது. மதுரை மாநகரின் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் நடத்திய, இடது கட்சி ஒன்றின் துணையோடு நடந்த தர்ணா போராட்டம் அது. மனதுக்குள்ளேயே இந்தப் போராட்டம் தோற்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

காரணம்:

ஏற்கெனவே பல முறை சொன்ன விஷயம்தான்; ‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்ற பம்மாத்து வரிகள் யாருக்காக யார் சொல்லிய வரிகள்?


சாதியால் ‘விதிக்கப்பட்ட’ தொழிலைச் செய்பவருக்கு, அவர் அந்தத் தொழிலையே தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கவேண்டும் என்ற நினைப்பில் ‘அவர்கள்’ சொன்ன வரிகள்தான் அவை.இந்தப் பழமொழியைச் சொல்பவர்களை அந்த இழி தொழில்களைச் செய்யச்சொல்லிப் பார்க்கணும்; அப்போதுதான் தெரியும், செய்யும் தொழில் தெய்வமா, சாபமா என்று!

தொழில்களில் வேற்றுமை, வேறுபாடுகள் உண்டு. இதை ஏன் பூசி மெழுகணும்? அதனால் தானே சில தொழில்களுக்கென்று சில சாதியினரை ‘பொட்டுக்கட்டி’ விட்டாயிற்று காலங்காலமாய்.

இதில் கொடுமை என்னவென்றால். அவர்களுக்கு வேறு தொழில் என்ன தெரியும் என்ற காரணத்தால் மற்றவர்கள் அவர்களை அதே தொழிலைச் செய்ய வைக்கவே தயாராக இருக்கிறார்கள்; அவர்களும் வேறு தொழில் தெரியாதே என்ற அந்த நொண்டிச்சாக்கை வைத்துக்கொண்டு, இன்னும் அந்தப் பள்ளங்களிலிருந்து வெளியே வர முடியாமல் தொடர்ந்து தங்கள் தலைகளின்மேல் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் சாதிச்சுமைகளையும், சமூக அவலங்களையும் கீழே இறக்கி வைக்க முடியாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில், இந்த தொழில்கள் ‘வியாபாரமாக்கப்பட்டால்’, தனியாரின் கைகளுக்குப் போனால் தங்கள் ‘வேலை வாய்ப்பு’ பறி போய்விடும் என்று பிறரால் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு அதற்கு எதிர்ப்புக் குரல் கொடுக்கிறார்கள். போகட்டும் இந்த வேலை வாய்ப்புகள். பிறப்பால் திணிக்கப்படும் இந்த வேலைகள் கிடைக்காது போனாலாவது மறு வாசல்களை அவர்கள் தேட ஆரம்பிக்க மாட்டார்களா? சென்னையில் துப்புரவு வேலை பார்க்கும் வேலையில் உள்ளவர்கள் எல்லோருமே சாதியால் அந்த வேலைகளில் இல்லை என்று கேள்விப்படுகிறேன். கிடைக்கும் சம்பளப் பணத்திற்காக மற்ற சாதியினரும் சேர்ந்துள்ளார்கள் என்ற செய்தியுள்ளது.

தீண்டத்தகாத வேலைகளுக்கு மட்டுமே இந்தந்த சாதியினர் என்பது போகும் நிலை வந்தால், சாதிகளோடு ஒட்டிப் பிறக்கும் சமூக அளவுகோல்கள் மாறியே ஆகும். இந்தத் தொழிலகள் எங்களுக்கு உரியது என்பது போன்ற ஒரு நினைவை அவர்களுக்கு ஊட்டும் வகையில் அரசியல் கட்சிகள் இத்தகைய போராட்டங்களை நடத்துமானால், அது தாழ்த்தப்பட்டவர்களை என்றுமே தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகவே வைத்திருக்க மட்டுமே அது உதவும். குனிந்து கொண்டிருப்பவர்களை என்றும் குனிந்தே இருக்கவைக்க நடத்தும் நாடகமாகவே அத்தகைய போராட்டங்கள் அமையும். அச்சமுதாயத்தை உயரவைக்க முயல்பவர்களாவது இதுபோன்ற போராட்டங்களைத் தடுத்து, அதற்குப் பதில் வேறு பல காரியங்களைச் செய்ய முற்படவேண்டும்.

116. அன்றே அத்தைக்கு மீசை முளைத்திருந்தால்…!


“Twin Towers”

அது நடந்து ஒரு நாற்பது வருஷமாவது இருக்கும். அப்போதெல்லாம் இந்த ஜாதிப்பிரிவினைகள், அதன் பின்புலத்தில் இருக்கும் மனித மன வேதனைகள், இவைகளின் தாக்கம் எனக்கு அதிகம் தெரியாது. அது என் தனிப்பட்ட குற்றமா, குறையா, இல்லை சமூகத்தின் அப்போதைய நிலைப்பாட்டால் அக்காலத்து இளைஞர்களிடம் இல்லாத விழிப்புணர்வா – எனக்குத் தெரியவில்லை. ஜாதிக்கொடுமைகளை முழுமையாக உணராததாலோ அல்லது அந்த அளவு சமூக உணர்வு இல்லாததாலோ கவிஞர் கண்ணதாசன் ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜாதி ஒழிப்புக்குக் கொடுத்த ஒரு வழியைப் பற்றி ஏதும் யோசிக்காமலே, சிரித்து ஒதுக்கியது நினைவுக்கு வருகிறது.


அவர் சொன்ன வழியின் முழு விவரமும் நினைவில் இல்லை; ஆயினும் சொன்னதின் சாராம்சம்:
ஜாதி அடிப்படையில் உள்ள இட ஒதுக்கீடுகளுக்குப் பதிலாக ‘பாரத்’ என்ற ஜாதியினருக்குச் சலுகைகள் தரப்படவேண்டும்.யார் யார் ஜாதிமாறி கல்யாணம் செய்துகொள்கிறார்களோ அவர்களெல்லாம் இந்த ‘புதிய’ ஜாதியினராகக் கருதப்பட்டு அவர்களுக்கு இந்தச் சலுகைகள் தரப்பட வேண்டும். என்றைக்குமே மாறாமல் இருக்கப் போகும் இந்த ஜாதிகளை ஒழிக்க வேறு வழி இல்லை. இந்த முறைக்குப் பல ஆண்டுகள் பிடிக்கலாம்,ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் ‘பாரத்’ எனற் ஒரு ஜாதி மட்டுமே இருக்கும். பிறகென்ன, அதில் ஏது உயர்வு, தாழ்வு…

    ஒருவேளை அன்றைக்கே அத்தைக்கு மீசை முளைக்க ஆரம்பித்திருந்தால்…??

115. ஜோஸ்யம் பார்க்கப் போனேன்…1

Image hosted by TinyPic.com
1970 அக்டோபர் மாதம் ஜாவா வாங்கியாச்சி. அந்த வருட கோடை விடுமுறையில் நெல்லை அருகில் உள்ள சொந்த ஊருக்குப் பயணம். அந்தக் காலத்தில் எங்கள் ஊருக்குள் ஒரே ஒரு பைக் அப்பப்போ வரும். அது ஆசிரியராக இருந்துகொண்டு, ஹோமியோபதி & அல்லோபதி இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்து, வாத்தியார் பட்டம் போய் டாக்டர் ‘பட்டம்’ பெற்றுக்கொண்டவரின் பைக் அது.


அதுவும்கூட அது ராயல் என்ஃபீல்டு கம்பெனியின் பிரின்ஸ் என்ற அந்தக் காலத்து 150சி.சி. பைக். நண்பர்கள் மத்தியில் அந்த வண்டிக்குச் சூட்டிய பட்டப்பெயர்: எலிக்குஞ்சு. நம்மது: குதிரை. 250 சி.சி. பார்க்கவே அதைவிட பெருசா, மெஜஸ்டிக்கா இருக்கும். எந்த பைக், (பிளசர்)கார் வந்தாலும் பின்னாலே எங்க ஊரு சின்னப் பசங்க விரட்டிக்கிட்டே வர்ரது ரொம்ப சகஜம். சின்னப் பையன்கள் இந்த பைக்குகளுக்கு வைத்த பெயர்: ‘டக்கு மோட்டார்’. அந்தப் பெயர் எனக்கும் ரொம்பவே பிடிச்சுப் போச்சு. அதை கொஞ்சம் ஸ்டைலாக மாற்றி வண்டியிலேயே ‘Darling Duck’-ன்னு கொஞ்ச நாள் எழுதி வச்சிருந்தேன். மதுரையில் இதற்கு விளக்கம் சொல்லியே அலுத்துப் போய் பிறகு அதை எடுத்து விட்டேன்.
அப்படி டக்கு மோட்டாரில் ஊருக்குப் போனது என் அப்பம்மாவிற்குத் தான் ரொம்பப் பெருமை – பேரப் பையன் மோட்டார் சைக்கிளிலேயே மதுரயிலிருந்து வந்திருக்கான்-னு சொல்லிச் சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார்கள். வண்டியை நிப்பாட்டுற இடத்தில நிறைய காவலுக்கு ஏற்பாடெல்லாம் செய்தார்கள் – எல்லாம் சின்னப் பசங்களோட குசும்புதான் காரணம். ஊருக்குள் போய், அப்பம்மா வீட்டின் பின்பக்கம் நிறுத்திவிட்டு, வீட்டுக்கள் சென்ற நிமிடத்திலேயே வண்டியை பசங்க கீழே சாய்த்து விட, ‘எண்ணெய்’ எல்லாம் சிந்துதுன்னு ரிப்போர்ட் வந்ததன் விளைவே அந்தக் காவல் எல்லாம்.

ஊரில் சித்தப்பா முறையில் எனக்கு இரண்டு மூன்று வயதே மூத்த எதிர் வீட்டுக்காரர்தான் நான் ஊருக்குப் போகும்போதெல்லாம் எனக்கு guide and friend எல்லாம். எந்தக் கிணத்துக்குக் குளிக்கப் போகலாம் என்பதிலிருந்து, போனதடவை அம்மங்கொடையில் பார்த்த/பார்க்கப் பட்ட, வேண்டப்பட்ட ‘மக்களை’ப் பற்றிய லேட்டஸ்ட் தகவல்கள் வரை எல்லாம் தருவார். ‘முக்கியமான ஆட்கள்’ ஊர்க்கிணற்றில் எப்போது தண்ணீர் எடுக்க வருவார்கள்; நாம் எந்த ரூட்டில் போனால் எதிர் எதிராகச் சந்திக்க முடியும் என்பது போன்ற வியூகங்கள் வகுத்துத் தருவார்! இந்த முறை டக்கு மோட்டாரில் சென்றது அவருக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். அப்படியெல்லாம் உதவுபவர் ஒரு உதவி கேட்டால் இல்லையென்றா சொல்ல முடியும்.

சித்தப்பா ஒரு பெண்ணை – அண்ணலும் நோக்க..அம்மையும் நோக்க – என்றவாறு ஒரு காதல் நடந்துகொண்டிருந்தது. கிராமங்களில் எல்லோரும் ஒருவருக்கொருவர் உறவினர்களாகத்தானே இருப்பார்கள். அதுபோலத்தான் இவர்கள் கதையும். தூரத்து அத்தைப் பெண்; ஆசை வைத்து விட்டார். அந்தப் பெண்ணுக்கும் அதே. அவர்கள் கதை ஆரம்பித்த காலத்தில் பெண்வீட்டாருக்குத் தெரிந்தும் அதிகமாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை. ஆனால், பெண்ணின் அண்ணன் திடீரென எதிர்ப்புக் காண்பிக்க, அனேகமாக இது இனி நடக்காது என்ற நிலை.(அண்ணன் பிறகு எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஆளானார் என்பது வேறு விஷயம்) நம்ம டக்கு மோட்டரைப் பார்த்ததும் சித்தப்பா ஓர் உதவி கேட்டார். வேறொன்றுமில்லை. பத்துப் பதினைந்து மைல்கள் தள்ளி இருந்த ஒரு ஜோஸ்யரிடம் கூட்டிப் போகச்சொன்னார். அந்தக் காலத்தில் இப்போ மாதிரி என்ன மினி பஸ்களும், ஷேர் ஆட்டோக்களுமா கிராமங்களை வலம் வந்தன. எங்கும், எப்போதும் சைக்கிள் அல்லது நடை என்ற நிலை. அவ்வளவு தூரம் சைக்கிள் ‘மிதி’க்கணுமானு தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்தவர் நம் டக்கு மோட்டார் வந்ததும் என்னை அந்த ஊருக்குப் போய்ட்டு வரணும் என்றார். எனக்கும் ஊர் சுற்ற ஆசை. உடனே புறப்பட்டோம். அதற்கு முன் ஒரு முக்கிய சேதி சொல்லணுமே; சித்தப்பாவின் வீட்டிலிருந்து சரியாக வடக்குத் திசையில் அந்தப் பெண்ணின் வீடு. ஞாபகம் வச்சிக்கிங்க, சரியா?

எங்க பயணம் ஆரம்பிச்சது. 30 வருஷத்திற்கு முன் நம் கிராமங்களில் சாலைகள் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று உங்களுக்கு எங்கே தெரியப் போகுது. இரட்டை மாட்டு வண்டித்தடங்கள்தான் சாலைகள். மாடுகள் நடந்து, இரும்புச் சட்டம் போட்ட சக்கரங்கள் பதிந்து புழுதியோடு இரட்டைக் கோடுகள் போட்டது மாதிரி சாலைகள். இந்த இரட்டைக் கோடுகளுக்கு நடுவே கல் நிறைந்த கரடுமுரடான நடுப்பாதை – இவைதான் அன்றைய சாலைகள். ஒரு சில இடங்களில் இந்த நடுப்பாதையிலும், மற்ற இடங்களில் அந்த இரட்டைக்கோட்டுப் பாதைகளில் ஒன்றிலும், சில சமயங்களில் இந்த ‘சாலை’க்குத் தள்ளி தனியே மனிதர்கள் நடந்து நடந்தே உருவான ஓர் ஒற்றையடிப் பாதையிலோ வண்டியை ஓட்டிப் போகவேண்டும். இந்த மாதிரி சாலைகளில் அந்தக் கிராமத்து மக்கள் சைக்கிள் ஓட்டுவதைப் பார்த்து அதற்கு முன்பு வியந்ததுண்டு; இப்போது நானே அந்த சர்க்கஸ் வேலையைச் செய்யவேண்டியிருந்தது.

அதோடு ஏன் நமது ரோடுகள் எல்லாமே வளைந்து நெளிந்தே இருக்கின்றன என்ற கேள்வி எப்போதும் மனதில் எழுவது உண்டு. அதோடு, ஆங்கில சினிமாக்களில் நூல் பிடித்தது என்பார்களே அதேமாதிரி நேர் ரோடுகளைப் பார்க்கும்போது இந்த கேள்வி மனதில் எழும். இதற்கு இரண்டு பதில்கள்: இரண்டாவது ஐயத்திற்கு முதலில் பதில் (சரியா, தப்பான்னு சொல்லுங்களேன்) அங்கே ரோடு போட்டு ஊர்கள் வந்தன; இங்கே முதலில் ஊர்கள்; பின்னால்தான் ரோடுகள். அடுத்ததாக, நமது இன்றைய சாலைகள் பெரும்பாலும் பழைய மாட்டுவண்டிகள் சென்ற வழித்தடங்களே. இந்த மாட்டு வண்டிகள் ஊர்விட்டு ஊர் போகும்போது அனேகமாக இரவில்தான் பயணம் நடக்குமாம்; அப்போதெல்லாம் வண்டிக்காரர் தலைக்கு ஒரு சாக்கு வைக்கோல் வைத்துக்கொண்டு தூங்க, மாடுகள் இரண்டும் பழக்கத்தின் காரணமாக சரியான வழியில் போய்க்கொண்டிருக்கும்; அப்போது இரண்டில் ஒரு மாடு (தூக்கக் கலக்கத்தில்..?)கொஞ்சம் மெல்லப் போக, அடுத்த மாடு regular pace-ல் போகுமாம். பிறகு முதல் மாடு ‘விழித்துக்கொள்ள’ அடுத்த மாடு இப்போ மெல்ல நடை போடுமாம். இப்படி மாற்றி மாற்றி மாடுகள் தங்கள் வேகத்தை மாற்றிக் கொள்வதால்தான் நம் பழைய சாலைகள் வளைந்தும், நெளிந்தும் இருக்கின்றதாம். இப்படி ஒரு thesis உண்டு; சரியோ தவறோ தெரியாது.

சரி, நம்ம கதைக்கு வருவோம். தேடிச்சென்ற ஜோஸ்யரின் வீடு (அந்த ஊர் பேர் எதுவும் நினைவில் இல்லை)ஒரு கால்வாய் கரையில் இருந்ததுமட்டும் ஞாபகம் இருக்கிறது. இந்தக் கரையில் டக்கு மோட்டாரை நிறுத்திவிட்டு, மறுகரைக்குச் சென்றோம். ஊர், பேர் எல்லாம் கேட்டார். சரி..சரி..அந்தக் கதை இப்போது எதுக்கு? விஷயத்துக்கு வருவோம். எல்லா ஜோஸ்யர்கள் மாதிரியே இவரும் ‘எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்; ஆனாலும் இப்போதைக்குக் கொஞ்சம் நேரம் நல்லா இல்லை’ (எல்லாருக்கும் எந்தக் காலத்துக்கும் பொருத்தமான விஷயம்தானே இவை) பொறுமை இல்லாமல் சித்தப்பா எந்தத் திசையில் இருந்து பெண் வரும் என்று கேட்க கணக்கெல்லாம் போட்டு ‘தெற்கு’ என்றார். ‘அடப் பாவி, சரியா எதிர் திசையாகச் சொல்றியே’ன்னு மனசுக்குள்ள சொல்லிட்டு, அந்த இடத்தவிட்டுக் கிளம்பினோம். வெளியே வந்து அந்த ஊருல இருந்த ஒரே ஒரு டீக்கடையில் உக்காந்து, ‘புண்பட்ட இதயத்தைப் புகைவிட்டு ஆத்திக்கிட்டோம்’. இன்னும் கிராமங்களில் இருக்கிற பழக்கத்தின்படி அங்கு இருந்த மக்கள் எங்களை யார், எதுக்கு வந்தீங்கன்னு, வாயைப் புடுங்கினதில, உள்ளத சொன்னோம். அங்கிருந்த ஒருவர் ‘அடடா, அவருக்கெல்லாம் இப்போ பவரு எல்லாம் போயிரிச்சிங்க; இப்பல்லாம் ..’அப்டின்னு இன்னொருவர் பெயரைச்சொல்ல சித்தப்பாவுக்கு ஒரு சின்ன ஆசுவாசம். சரி, அங்கேயும் போய் பாத்துடலாம்னு நம்ம குதிரையில ஏறினோம்.

இரண்டாவது ஜோஸ்யரும் ditto – ஒரு விஷயத்தைத் தவிர. திசை சொன்னார். இப்போ, வடக்கும் இல்லை; தெற்கும் இல்லை. கிழக்கு சொன்னார். சித்தப்பா மறுபடியும் down!
எனக்குக் கொஞ்சம் விஷயம் சூடுபிடிக்கிறது மாதிரி தோணுச்சி. சரி, இனி வீட்டுக்குப் போவோம்னு நினச்சி திரும்பினோம. வர்ர வழியில இன்னொரு கிராமத்தில இருந்த உறவினரைப் பார்க்க இன்னொரு ‘மண்டகப்படி’. அங்க அவரு இன்னொரு ஜோஸ்யர் பெயர் சொல்ல, தோல்வியைச் சகிக்காத ஒரு தீவர மனத்தவர்களாக, அந்த ஆளையும் பாத்துடுவோம்னு அங்க போனோம். அதோடு திரும்புற வழியில்தான் இந்த ஜோஸ்யரின் ஊர். நீங்க நினைக்கிறதுதான் நடந்தது..இந்த ஜோஸ்யர் மேற்கு என்றார். ஆக சித்தப்பா நினச்ச ‘வடக்கு’ திசை தவிர மற்ற மூன்று திசைகளையுமே சொல்லியாச்சி! ஆனா மூணுபேருமே நினச்சது நடக்கும் என்றுதான் சொன்னார்கள். சித்தப்பாவுக்கும் கல்யாணம் நடந்தது..அந்தப் பெண் இல்லை..மேற்குத் திசையிலிருந்து பெண்!

Moral of the story:
மூணு பேரும் ஒவ்வொண்ணா சொன்னதினால, அதுவரை ஜோஸ்யம் பற்றி அதிகமாக நினைக்காத நான் அதைப் பற்றிய சந்தேகங்களை வளர்த்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். ஆனால், வேறு யாருக்காவது அந்த மேற்குத்திசை என்று சொன்ன ஜோஸ்யரை ‘ஆஹா! மனிதன் அப்படியே சொல்லிட்டான்’யா’ அப்டின்னு நினச்சி ஜோஸ்ய நம்பிக்கையாளனாகவும்,அவரோட வாடிக்கையாளனாகவும் ஆகவும் ஒரு வாய்ப்புள்ளது. இல்லையா?
Is it not again a matter of perspective?

114. Letters to the Editor

The Hindu -க்கு இரண்டு கடிதம் எழுதிப்போட்டு,அதை அவர்கள் பதிப்புக்குத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை என்றதும், நம் சொந்த பதிப்பகம்தான் இருக்கிறதே என்று தோன்றியதாலும், நமக்குன்னு படிக்கிறதுக்கு நாலு பேரு இருக்க மாட்டார்களா என்ற நம்பிக்கையிலும் இங்கே பதிகிறேன்.

To
The Editor
The Hindu
Madurai

Sir,
Many have expressed a great shock over the expose’ of the sting operation, Operation Duryodhana. It is not surprising at all, if one has come to understand and accept what our politicians are. Don’t we all know that these politicians take up politics as their serious full-time profession and they would stoop down to any level for money in this ‘noble profession’ of theirs? Don’t we know the sole aim of our politicians is to go for fast bucks at the shortest period. They know pretty well that there may not be a ‘tomorrow’ and they make hay when the sun shines.

xxx xxx xxx xxx

To
The Editor
The Hindu
Madurai

Sir,
Appeasing the monorities, I assumed, is only in our country. Sorry to find the same in U.S., and U.K. too. The article (Celebrating Christmas by other names) by Hasan Suroor on 14th Dec shows how religions play havoc with peoples’ psyche all over the world. It is not as simple as it looks. This is nothing less than the symptom of paranoa that has crept into human mind, a sure sign of one of the after-effects of 9/11.

14th Dec ’05

113. A PHOTO-FINISH…!

வேறு ஒண்ணுமில்லை…நானும் என் பேரனும் எங்க சின்ன வயசில சந்திச்சிக்கிட்டோம். அப்படி சந்திச்சிக்கிட்டத ஒரு படமா எடுத்து வச்சிக்கிட்டா posterity-க்கு நல்லா இருக்குமேன்னு என் பேரன் ஒரு ஐடியா கொடுத்தான். பேரன் சொன்னா தட்ட முடியுமா என்ன..? அதனால நாங்க ரெண்டு பேருமா சேர்ந்து ரெண்டு படம் எடுத்துக்கிட்டோம். அதான் உங்ககிட்ட அத காமிக்கலாமேன்னு நினச்சேன்….

Image hosted by TinyPic.com

Image hosted by TinyPic.com

112. தல புராணம்…6

சாயுங்கால வேளைகள் பொதுவாக காலேஜ் ஹவுஸ் முன்னால்தான் என்றாலும், போரடிக்கக்கூடாதென்பதற்காக அவ்வப்போது அப்படியே காலாற நடந்து மேற்குக்கோபுரம், தெற்குக் கோபுரம், கிழக்குக் கோபுரமும் தாண்டி, அந்தப்பக்கம் அந்தக் காலத்தில் இருந்த மெட்ராஸ் ஹோட்டலில் போய் ஒரு சமோசாவும், டீயும் அடிச்சிட்டு மறுபடியும் வந்த வழியே திரும்பவும் நம்ம குதிரை நிக்கிற இடத்துக்கு வர்ரது ஒரு வழக்கம். அவ்வளவு தூரம் நடக்கச் சோம்பேறித்தனமான நாட்களில் மதுரை ரயில்வே ஸ்டேஷன் முன்னால் அப்போதிருந்த பாதைகளின் பக்கவாட்டில் போடப்பட்டிருக்கும் சிமெண்ட் கிராதிகளின்மேல் உட்கார்ந்து கொண்டு…ம்..ம்ம்…என்ன இனிய நேரங்கள்; என்ன பேசினோம்; எதைப்பற்றிப் பேசினோம் என்றெல்லாம் யாரறிவார்?

தெற்குக் கோபுரத்தின் உச்சியிலிருந்து….
Image hosted by TinyPic.com
…………..கோயிலின் உட்பக்கம்..

ரொம்பவே ஸ்பெஷலான நாட்களில், காலேஜ் ஹவுஸ் உள்ளே நுழைந்ததும் வலது பக்கம் இருக்கும் கடையில் சில ஸ்பெஷலான ஐட்டங்கள் இருக்கும்; பயந்திராதீங்க. அந்தக் கடையில் எல்லா magazines and newspapers கிடைக்கும். அவ்வப்போது வேறு வேறு பத்திரிக்கைகள், செய்தித்தாட்கள் வாங்குவதுண்டு. அதோடு, எல்லா foreign brand சிகரெட்டுகளும் கிடைக்கும் என்பது இன்னொரு விசேஷம். மறைந்து மறைந்து குடித்த நாட்களில் ஒரு பிராண்டும், அதற்குப் பின் வேறு ஒரு பிராண்டும் நமது ஃபேவரைட். அந்த முதல் ஃபேவரைட்: மார்க்கோபோலே-ன்னு ஒரு சிகரெட். வித்தியாசமா இருக்கும்; ப்ரெளண் கலர்; சப்பையா, ஓவல் வடிவில் இருக்கும்; வாசனை பயங்கர சாக்லெட் வாசனையா இருக்கும். எப்படியும் வருஷத்தில் இரண்டு மூன்று தடவை இந்த ஸ்பெஷல் சிகரெட். இதே மாதிரி – a poor man’s version of Marco Polo – Royal Yacht என்றொரு சிகரெட். அதே கலர்,வாசனை, சுவை…! இந்த ஸ்பெஷல் ஐட்டங்களை வாங்கிட்டு, மதுரை ரயில்வே ஸ்டேஷன் உள்ளே போய் – அப்பல்லாம் பிளாட்பார்ம் டிக்கெட் உண்டா இல்லையா என்றே தெரியாது -ஏதோ ஒரு ஒதுக்குப்புறத்தில் உட்கார்ந்து, பயந்து, ரசிச்சி…..ம்..ம்ம்..அது ஒரு காலம்! பயம் போன பிறகு ஃபேவரைட் ப்ராண்ட் மார்ல்போரோ சிகரெட்தான்…ஆடிக்கொண்ணு அம்மாவாசைக் கொண்ணுன்னு…

………..தெற்குக் கோபுரத்தின் உச்சியிலிருந்து..
Image hosted by TinyPic.com
………….பறவைப் பார்வையில் மதுரை…

அந்த சாயுங்கால ஊர்சுற்றல்களில் அந்தக் கோயில் கோபுரங்களைத் தாண்டும்போதெல்லாம் அதன் உச்சிக்குச் செல்ல நினைத்ததுண்டு; ஆனால், அது நிறைவேற ஆண்டுகள் பல காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று.காமிரா கிறுக்கின் உச்ச நிலையில் கோயிலின் உள்ளும் புறமும் எடுத்தபிறகு, தெற்குக் கோபுரத்தின் மேல் ஏறுவதற்கு உத்தரவு வாங்கி, நண்பன் ரவியோடு கோபுரத்தின் உச்சிக்குப் படம் எடுக்கச் சென்றோம். பொன்னியின் செல்வனை அந்த வயதில் படித்த அனைவருக்குமே இருக்கும் ஒரு சாகச உணர்வு. ஏதோ பாண்டியர் காலத்திற்கே சென்று விட்டது போன்ற நினைப்பு. அந்தக் காலத்து குடிமக்கள் எல்லாம் நினைவில் வருவதில்லை; ராஜ குமாரர்களும், குமாரத்திகளும்தான் நினைவில். அசப்பில மணியனின் குந்தவி பிராட்டி நம்முடனே நடந்து வர்ர மாதிரி நினைப்புல மேல ஏறினோம். மேலே போனா கோபுரத்தின் உச்சியில் தெரியும் அந்த கலசங்களுக்கு நடுவில் ஓர் ஆள் நுழையும் அளவிற்கு துவாரங்கள். கலசங்களுக்கு இரு புறமும் அந்தப் பெரிய பூத கணங்களின் முட்டைக் கண்களும், நீண்டு வளைந்த பற்களும்..அம்மாடியோவ்! அதுவும் dead close-up…!


ரவியும், உடன் வந்த இன்னொரு நண்பனும் ரொம்ப சாதாரணமாக அதன் வழியே வெளியே சென்று, கோபுரத்தின் உச்சியின் மேல், வெளியே – open space-ல் – நின்றார்கள்.(top of the world ?) அதை நினைத்துப் பார்க்கையில் எனக்கு இப்போது கூட அடிவயிற்றில் அட்ரீனலின் சுரப்பதை உணர முடிகிறது. அதென்னவோ, உயரமான இடங்களின்மேல் ஏறி நின்றாலே இந்த அட்ரீனலின் தன் வேலையைக் காண்பிக்கும். இதுதான் vertigo-வா என்று தெரியாது. அட போங்கப்பா, நான் வெளியில் வரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டு, இரண்டே இரண்டு படம் எடுத்தேன். ஒன்று அங்கிருந்து கோயிலின் உட்புறம் நோக்கி; இன்னொன்று கீழ் நோக்கி மதுரையை எடுத்தேன். (இங்கே இருக்கும் படங்கள்தான் அவைகள்). ரவி நிறைய எடுத்தான்.

இந்த எபிசோட் முடிந்த சின்னாட்களில் இதே கோபுரத்தின் உச்சிக்குச் சென்று, மேலே ஏறி, வெளியே நின்று, குதித்து, கோயிலின் உட்புறம் கல் வேயப்பட்ட ஆடிவீதியில் விழுந்து ஒரு இளைஞன் தற்கொலை செய்துகொண்ட பிறகு இந்தக் கோபுரத்தில் ஏறுவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டதாக அறிந்தோம்.

111. தருமின்னா கேள்வி…கேள்வின்னா தருமி !

Image hosted by TinyPic.com

ரஜினி ராம்கியின் இரண்டாம் ஆண்டு நிறைவுப் பதிவுக்குப் போய் – “நீங்கள்லாம் பழந்தின்னு கொட்டை போட்ட ஆளுங்க“ன்னு சொல்லி -ஒரு பின்னூட்டம் விட்டேனா.. அதில ஒரு கேள்வி இப்போ.

அது எப்படி பழம்தின்னு கொட்டை போட்ட ஆளுன்னா ரொம்ப முத்தின கேசு..much experienced ஆளுன்னு அர்த்தம் வரும்? இப்போ பழம் இருக்கு; அத ஒருத்தர் தின்னுடறார்; கொட்டையைக் கீழே கடாசுறார். எல்லாமே ரொம்ப சின்ன, சாதாரணமான காரியம்தானே; இதிலெங்கே திறமை / experience / வேற சிறப்பு இருக்கு? புரியலைங்களே!

அதுக்குப் பதிலாக, “கொட்டை போட்டு பழம் தின்னவர்” என்றால் நிறைய பொருள் இருக்கே. அது என்னனனா, ஒருத்தர் கொட்டையைப் போடுறார்; அதாவது, கொட்டையை ஊன்றி, செடியாக்கி, மரமாக்கி, பூக்க வைத்து, காய்க்க வைத்து, பழுக்க வைத்து……….அதுக்கப்புறம் அவர் தானே வளர்த்து உருவாக்கிய அந்தத் தருவின் பழத்தை தின்றால் – அது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்லையா?

அப்டின்னா, “பழந்தின்னு கொட்டை போட்ட ஆளு”ன்னு சொல்றதில ஒரு பொருளும் இல்லையே; அதுக்குப் பதிலா, “கொட்டை போட்டுப் பழம் தின்னவர்” என்பதுதானே சரியாக இருக்கும்.

மக்களே, இதனால் உங்கள் அனைவருக்கும் தருமி தெரிவிப்பது என்னவெனில்…மன்னருக்கு மட்டும்தான் சந்தேகம் வரணுமா என்ன? இப்போ தருமிக்கே சந்தேகம். தனியொருவராக வந்து யாரேனும் இந்தச் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துவைத்தால் அவர்களுக்கு ஆயிரம் *_____ கொடுக்கப்படும்….

* தருமி இதை என்னவென்று பின்னால் முடிவு செய்வார்.