60. மாநாட்டு வேலைக்குப் போகணும்…

இன்னைக்கு ராத்திரி மதுரை போறேன். ஏன்னு கேக்றீங்களா?

நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கின பிறகு யாரோ எழுப்பினாங்க. யாருன்னு கேட்டேன். நம் எதிர் கால முதல்வர், கறுப்புச் சிங்கம், மதுர கீரத்துரை அரிசி மில்லின் அன்புப் புதல்வன், நம்ம கேப்டனின் மச்சான் என்றார், வந்தவர். என்ன வேணும்னேன். ‘நீங்க’தான் அப்டின்னார். எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை. பிறகுதான் விதயத்துக்கு வந்தார். ‘நம்ம கட்சிக்கு தமிழ்மண ப்ளாக் உலகத்துக்கு கொ.ப.செ.வாக நம்ம கேப்டன் உங்களை தெரிஞ்செடுத்திருக்கிறார்’ என்றார் வந்தவர். உடனே உக்காரச் சொல்லி, காப்பி பலகாரம் கொடுத்து உபசரிச்சேன்.

‘என்னங்க இப்படி, எனக்கு என்ன தெரியும்னு இப்படி ஒரு பெரிய பொறுப்பை கேப்டன் குடுத்துட்டார்’னு கேட்டேன்.

எல்லாம் அப்டி அப்டிதாங்க. இப்ப, என்ன தெரியும்னு நீங்க ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பிச்சீங்க? html…ip number…graphics…இப்படி ஏதாவது தெரிஞ்சா ஆரம்பிச்சீங்க. ஒரு லின்க் கொடுக்க தெரியுமா உங்களுக்கு? சுட்டி தெரியும்; கீ போர்டு தெரியும். இத வச்சுக்கிட்டே ஏதொ நீங்க ப்ளாக்-பொழப்ப ஓட்டல? இப்ப பாருங்க உங்களுக்கும் திட்டி திட்டி வாசிக்கிறதுக்கோ, இல்ல, வாசிச்சி வாசிச்சி திட்றதுக்கோன்னு நாலு ஆளுக இல்லியா? சிலரு + வேற போடுறாங்களாமே, இல்லியா? அதுமாதிரிதாங்க இதுவும். அதல்லாம் சமாளிச்சுப்புடலாம்; கவலையே படாதீங்க. கேப்டனுக்கு நம்ம மதுர ஆளு வேணும்னு ஆயிப்போச்சு. ஏன்னா, அவரு ஆஸ்தான அலங்காநல்லூர் ஜோசியரு இதுக்கு ஒரு மதுர ஆளுதான் போடணும்னு சொல்லிட்டார்லா’ அப்டின்னு சொன்னதும் எனக்கும் ஒரு ‘இது’ வந்திரிச்சி.

‘சரீங்க, நான் என்ன பண்ணனும்னு கேட்டேன்.

‘இன்னும் இரண்டு மூணு நாள்ல நல்ல நாள், நல்ல நேரம் பாத்துட்டு கேப்டன் உங்க பேரை அதிகார பூர்வமாய் அறிவிச்சுடுவார். அதுக்குப் பிறகு நீங்க மள மளன்னு வேலய ஆரம்பிச்சுருங்க’ அப்டின்னார் மச்சான், I mean, கேப்டனோட மச்சான்.

‘சரி’ன்னு எந்திரிச்சி ‘எல்லாம் பாத்துக்கங்க; தமிழ் ப்ளாக்கர்க ஓட்டு ஒண்ணுகூட வெளிய போயிரக்கூடாது; பாத்துக்கங்க. அதுக்கு நீங்க தான் பொறுப்பு. அதுக்கு என்ன வேணும்னு முதல்ல சொல்லிடுங்க; எல்லாம் கவனிச்சுடுவோம்’னார். அந்தக் ‘கவனிச்சுடுவோம்’னு சொன்னதுமே எனக்கு மூளை வேல செய்ய ஆரம்ப்பிச்சிருச்சி.

புறப்பட்டவர் சடாரென திரும்பி ‘இன்னும் இரண்டு வாரம்தான் இருக்கு. மள மளன்னு வேல ஆரம்பிச்சிருங்க’ என்றார். ‘என்ன இரண்டு வாரத்தில’ன்னு கேட்டேன். கொஞ்சம் கோவம் வந்திருக்கும்போல. இருக்காதா பின்ன. மெனக்கெட்டு என்ன கொ.ப.செ. வா போட்ருக்காங்க. அவரு சொன்ன பிறகுதான் ‘நம்ம கட்சி’ மாநாடு மதுரல நடக்க போற விதயம் ஞாபகத்திற்கு வந்திச்சு. நான் ஒரு பெரிய மொடாக்குதான்; நம்ம கட்சி, நம்ம ஊர்ல நடக்கப் போகுது; நான் எப்டி அத மறக்கலாம். ‘சாரி’ங்க’ன்னு சொல்லிட்டு ‘இப்பவே ஆரம்பிச்சிடலாம்’னேன்.

‘உடனே நம்ம ஊருக்கு கிளம்புங்க. மாநாட்டு வேல எல்லாம் நல்லா பாத்துக்குங்க. அநேகமா, நம்ம கட்சியின் ‘ உ.வெ.கொ.ப.ச’ வா மாநாட்டு மேடைல உங்கள நம்ம கேப்டன் அறிவிச்சுடுவார்’, அப்டின்னர். வழக்கம்போல மொடாக்குக்கு புரியல.

‘அது என்னங்க…உ.வெ.கொ.ப.ச. ?’ அப்டின்னேன். கொஞ்சம் முறைச்சார். பிறகு, மூஞ்சில ஒரு சிரிப்பை ஓடவிட்டு, ‘உள்நாட்டு வெளிநாட்டுக்கு கொள்கை பரப்புச் செயலாளர்’ என்றார். அப்டின்னா, கட்சிக்கு முழுசுமா நாந்தான் கொ.ப.ச. அப்டின்ற உண்மை புரிஞ்சுது. அடுக்கடுக்கா எனக்கு பதவிக்கு மேல பதவியா கொடுத்துட்டு மச்சான் ‘டக்’னு போய்ட்டார்.

‘ஆஹா, இன்னும் ரொம்ப விதயம் டிஸ்கஸ் பண்ணாம போய்ட்டோமே’ன்னு இருந்திச்சு.

ஏன்னா, எனக்குத் தெரியும். இந்த விஷயம் லீக் ஆனதும் ‘எனக்கு கட்சியில இந்த பதவி வாங்கிக்கொடு, அந்தப் பதவி வாங்கிக்கொடு; நம்மள அப்டி கவனிச்சுக்கோ, இப்டி கவனிச்சுக்கோன்னு’ நம்ம வலைஞர்கள் மொய்ச்சுடுவாங்கன்னு. எல்லாம் நல்லா யோசிச்சுதான் செய்யணும்னு முடிவெடுத்திருக்கேன். சும்மா இந்த லொள்ளு பண்ற கேசுகள எல்லாம் பக்கத்தில சேத்துக்கவே கூடாது.

மாநாட்டு வேல தலைக்கு மேல இருக்கு… மச மசன்னு நிக்காம வேல ஆரம்பிக்கணும்னு நினச்சுக்கிட்டு இதோ மதுரைக்குக் கிளம்பிட்டேன் இன்னைக்கு ராத்திரியே! அங்க பாப்போம்…சரியா?

58. வயசுக்கு மரியாதை கொடுங்க’ப்பா…

அமெரிக்காவில் ஒரு சின்ன டவுணில் சரியாக 100 நாட்கள் ‘தனிஆவர்த்தனம்’ செய்ய வேண்டியிருந்தது. இங்கே, சமையலறைப் பக்கமே போகாத நான் தனியே சமைத்துக்கொண்டு, அதை சாப்பிடமுடியாமல் கீழே கொட்டிக்கொண்டிருந்தேன். நான் oven-ல் மீன் பொரித்தால் அது கருவாடாக மாறியது. சரி, ரெடிமேட் சப்பாத்தி வாங்கி சுடவைப்போமே என்று சுடவைத்தால் அது அப்பளமாக மாறியது. வீட்டிலிருந்து எழுதி வாங்கிட்டுபோன notes-யைக் கையிலேயே வைத்துக்கொண்டு நான் பட்ட கஷ்டத்தைப் பார்த்து அவ்வப்போது அடுத்த அறை நண்பர்-சீனத்து நண்பர்- தரும் கண்ணங்கரேலென்ற கோழியையும், vegetable dip + பச்சைக் காய்கறிகளுடன் வாழ்க்கையை ஒருமாதிரி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். சோறும் தயிரும் ஊறுகாயும் கொஞ்சம் கை கொடுத்தது. அதைப் பற்றி பிரிதொரு பதிவில் பார்ப்போம்.

நான் இருந்த டவுணில் – அது ஒரு கிராமம்தான் – மொத்தம் 8,000 பேர் தானாம். அதிலும், பாதிக்கு மேல் அங்கிருந்த கல்லூரியின் மாணவர்கள்தான். பதினைந்து பதினைந்து கடைகளாக சரியாக நான்கே நான்கு வரிசைகளாக இரண்டு தெருவில் கடைகள்; ஒரு சின்ன சினிமா தியேட்டர், ஊருக்கு ஊர்தான் ஒரு மியூசியம் வைத்திருக்கிறார்களே, அது ஒன்று, ஒரு ஆடிட்டோரியம் – அதுதான் கல்லூரி வளாகத்தைத் தவிர அந்த ஊரில் இருந்த மொத்த விஷயங்கள். கடைகளின் வரிசை ஆரம்பமாகும் இடத்தில் ஒரு board.

Oberlin
Downtown
1882
– என்று எழுதியிருக்கும். கணக்கு போட்டுப் பார்த்தேன். 120 ஆண்டுகள்; பரவாயில்லையே என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

கல்லூரியில் பேசிய ஒரு கூட்டத்தில் இந்த விஷயம் பற்றிப் பேசும்போது அதைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, அதே மூச்சில், என் ஊரில் இது மாதிரி ஒரு போர்டு வைத்தால் என்னவென்று எழுதுவது?
Madurai
Downtown
1882 B.C.
என்றுதான் எழுதவேண்டி வருமென்றேன்.

எனக்கு என்ன வருத்தம்னா, இப்படிப்பட்ட, ஆனானப்பட்ட எங்க ஊரைப் பத்தி இந்த சென்னைவாசிகள் என்னதான் நினைக்கிறாங்கன்னு. நேத்து பெஞ்ச மழையில…அப்டின்னு சொல்லுவாங்களே அதுமாதிரி வெறும் 366 ஆண்டுகளே ஆயிருக்கு நேத்தோடு. அதுக்கு ரொம்ப பெரிசா பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் வேற. போனாப் போகுது..கொண்டாடிட்டு போகட்டும்; நானும் கூட பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்றேன். ஆனா, என்னமோ மதுர ஒரு கிராமம் மாதிரி சொல்றது; ஓ, அங்கே internet-கூட இருக்காங்கிறது, (அடுத்தவாரம் இந்நேரம் எங்க வீட்டுக்கே broad band வந்திரும்னு நினைக்கிறேன்) – இதல்லாம் வேணாங்க; நல்லா இல்ல.
அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்.

366 எங்கே? எங்க ஊரு எங்கே? எங்க ஊரு மீனாட்சி அம்மன் கோயிலு வயசே அதுக்கு மேல; தெரிஞ்சுக்கங்க. இனிமேயாவது… வயசுக்கு மரியாதை கொடுங்க’ப்பா ! சரியா…?

57. எனது “ஜாவா மஹாத்மியம்”…

ஜாவா எனக்குத் தண்ணி பட்ட பாடு. பிறகு என்ன, கொஞ்சமா, நஞ்சமா.. 22 வருஷத் தொடர்பு என்றால் சும்மாவா? மேலே சொல்வதற்கு முன்பே ஒரு முக்கியமான சேதி. ஜாவா என்றதும், software கில்லாடிகளாக நிறைந்திருக்கும் இந்த வலைஞர்களில் பலர் நான் ‘ஜாவா’ன்னு சொன்னது JAVA என்று நினைத்திருக்கலாம்.. இல்லை..இல்லை.. நான் சொல்லவந்தது – JAWA, 1966 மாடல், 250 c.c., Made in Czechoslovakia (இப்போ அந்த நாடே இல்லையோ?!), MDA 2107, என்னிடம் வந்தபோது ‘சிகப்பழகி’; பின் எனக்குப் பிடித்தவாறு ‘கறுப்பழகி’யாக மாறியவள். 1970 அக்டோபர் மாதத்தில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நான் ‘அவள்’ கைப்பிடித்தேன் – I mean its ‘handlebar’ ! அப்போது நான் ஒரு bachelor. ஆனால், 1992-ல் -22 ஆண்டுகள் என் இன்பத்திலும், துன்பத்திலும் பங்கு கொண்ட’அவள்’ என்னைவிட்டுப் பிரியும்போது எனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகள். அந்தப் ‘பிரிவு’ என்னைவிட என் மகள்களை மிகவும் பாதித்தது. சின்னவளுக்குக் கண்ணீரே வந்துவிட்டது.

தஞ்சையில் 4 ஆண்டுகள் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது ஏதோ ஒரு நல்ல மூடில், உள்ளூரில் வேலை பார்த்தால் ஒரு பைக் வாங்கிக்கொள் என்று அப்பா permission கொடுக்க, என் நல்ல நேரம் அமெரிக்கன் கல்லூரியில் 1970-ல் வேலை கிடைத்த உடனே அப்பாவை அனத்த ஆரம்பித்தேன். நான் அப்போது கல்லூரியில் வேலை பார்த்தது ‘சித்தாள்’ வேலை; அதாவது, அப்போதெல்லாம், கல்லூரிகளில் லெக்சரர் மட்டுமல்லாமல், tutor/demonstrator என்ற போஸ்ட்டும் உண்டு. ஒரே தகுதியிருப்பினும், ஊழ்வினை உறுத்துவந்து ஊட்டுவதால், சில பாவப்பட்ட ஜென்மங்களுக்கு அந்தப் பதவிகளே கிடைத்து, பின், உறுமீன் வருமளவும் காத்திருக்கும் கொக்காய் தவமிருந்து லெக்சரர் பதவி உயர்வு பெறவேண்டும். அது ஒரு சோதனைக்காலம். நான் சேர்ந்தது அப்படி ‘சித்தாள்’ வேலையில்தான். அப்பாவுக்கு இது ஒரு சாக்காகப் போய்விட்டது. ‘பார்க்கிற வேலை என்னவோ சித்தாள் வேலை; இதில் பைக்கில் போய் இறங்கினால் ரொம்ப நல்லாவே இருக்கும்; போ..போ… பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாமென’ சொல்ல மனம் உடைந்து, தாடி இல்லாமல் சோகம் காட்டி, பிறகு பயங்கர பலமுனைத் தாக்குதல்களைத் தொடுத்து அப்பாவைச் சரிக்கட்டினேன்.

மனம் மாறிய அப்பா அவருக்குத் தெரிந்த நண்பரிடம் இருந்த ஜாவா பைக்கை எனக்காக வாங்கி, ஒரு சனிக்கிழமை இரவு ‘வண்டியை நாளைக்கு எடுத்துக்கொள்’ என்று அதன் சாவியைக் கொடுத்தபோது ஒரே ‘ஜிவ்’தான். ஏனென்றால், அப்போது மொத்தமே மூன்றே மூன்று வகை பைக்குகள்தான். புல்லட் 350 சி.சி.- அப்போது விலை 4,500 ரூபாய்; அந்த வண்டியைப் பார்க்க ஆசை ஆசையாகத்தான் இருக்கும். பார்க்கும்போதெல்லாம் யானை நினனவுதான் வரும். அடுத்தது ஜாவா 250 சி.சி. – விலை 3,500. பார்க்கும்போது வரும் நினைவு: முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நிற்கும் அழகுக் குதிரை. முன்றாவது, ராஜ்டூத் 150 சி.சி. விலை 2,500. சரியான எருமை மாடு மாதிரி நிற்கும். பிடிக்காது. ‘குதிரை’ கிடைத்ததும் எக்கச்சக்க சந்தோஷம். என் குதிரைக்குக் கொடுத்த விலை 2,500.

அதுவரை வண்டி நன்றாக ஓட்டத்தெரியாது. தஞ்சையில் தங்கியிருந்த லாட்ஜில் வேளாண்மைத்துறையில் வேலை பார்த்த அடுத்த அறை நண்பருக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த ‘எருமைமாடு’- அதாங்க, ராஜ்தூத்தை அவர் வெளியூர் செல்லும்போது ஆணியைப் போட்டு எல்லோரும் எடுத்து அந்த காம்பவுண்டுக்குள்ளேயே ஓட்டுவோம். அந்த அனுபவம் மட்டுமே உண்டு. அடுத்த நாள், நண்பர் ஒருவரை அழைத்துச்சென்று, நான் படித்த மரியன்னை பள்ளியில் இருந்த என் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு நேரே ரேஸ்கோர்ஸ் மைதானத்திற்குச் சென்றோம். நட்ட நடு மைதானத்தில் வண்டியை நிப்பாட்டிவிடு நண்பர் ‘தம்’ அடிக்க உட்கார்ந்து விட்டார். சரி வண்டியை எடு என்றார். ஸ்டார்ட் செய்தேன்; கியர் போட்டேன்; நாலைந்து சுற்று சுற்றினேன். அவ்வளவுதான், உனக்கு ஓட்டத் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லி நண்பர் வீட்டில் கொண்டுவந்து விட்டு விட்டு அப்பாவிடம் நல்ல சர்டிபிகேட் கொடுத்துவிட்டு போய்விட்டார்.

ஏழுமணிக்கு முந்தி எப்பவுமே எழுந்திருக்காத நான் அடுத்த சில நாட்களுக்கு ஐந்து ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் எழுந்து குதிரையை நன்றாகத் துடைத்து, அப்போதெல்லாம் ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமலிருந்த (இப்போது அங்கு ஆரப்பாளையம் பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து ஒரே மக்கள் கூட்டம்தான்) வைகை நதிக்கரையின் ஓரமாக இருக்கும் சாலையில் சைலன்சர் இல்லாத வண்டியை ஓட்டிப் பழகினேன். கொஞ்சம் தைரியம் வந்த உடன் கல்லூரிக்கு ஓட்டிப்போனது; போகும் வழியில் எல்லோருக்கும் நடப்பது போலவே, போலீஸ்காரரைப் பார்த்ததும் வண்டி நின்றுபோனது – எல்லாமே நினைவிலிருக்கிறது. இப்போ பைக் ஓட்டுபவர்களுக்குத் தெரியுமோ என்னவோ, இந்தக்காலத்து பைக்குகள் எல்லாமே கையாலேகூட ஸ்டார்ட் செய்யமுடியும். ஆனால், புல்லட், ஜாவா பைக் இரண்டுக்குமே செம உதை கொடுக்கவேண்டும். கொஞ்ச காலம் வரை இடது கால் பெருவிரலில் எப்பவுமே ரத்தக்காயத்தோடேயே அலைந்தேன். ஷூகூட போடமுடியாது.

எப்போது கோடை விடுமுறை வருமெனக் காத்திருந்தேன். விடுமுறையும் வந்தது. சொந்தஊருக்கு பைக்கிலேயே செல்ல முடிவு செய்திருந்தேன். 130 மைல்கள். ஊருக்குள் நுழைந்ததும் பைக் பின்னாலேயே ஒரு பெருங்கூட்டமாகச் சின்ன பசங்கள் எல்லோரும் ஓடிவர வீடுவந்து சேர்ந்தேன். என் அப்பம்மாவிற்குப் பெருமை பிடிபடவேயில்லை; திருஷ்டிதான் சுற்றவில்லை. நான் வீட்டுக்குள் வந்த பிறகும் சின்னப் பிள்ளைகளின் கூட்டம் குறைந்தபாடில்லை. அப்போது எங்கள் ஊர் பக்கம் நானே பைக் எதுவும், யாரும் ஓட்டி வந்தும் பார்த்ததில்லை. பசங்க கூட்டத்திலிருந்து பைக்கைக் காப்பாற்ற பாதுகாப்புப் படை ஒன்றை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியதாகப் போய்விட்டது. அன்று ஊருக்குப் போனதால் என் வண்டிக்குப் புதுப் பெயர் ஒன்று கிடைத்தது. பசங்க எல்லோரும் வண்டியைச் சூழ்ந்துகொண்டும், நான் போகும்போது பின்னாலேயே கூட்டமாய் ஓடி வந்தும், ‘டக்கு மோட்டார் …டக்கு மோட்டார்’ என்றார்கள். அந்தப் பெயர் மிகவும் பிடித்ததால் ‘Darling Duck’ என்று நாமகரணம் சூட்டினேன். ஆனால், இந்தப் பெயரைக் கடைசியில் மாற்றும்படியானது. என்ன பெயர், ஏன் அந்தப் பெயர் என்பதைப் பிறகு சொல்கிறேன்.

நான் பைக் வாங்கியபோது பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ஒரு ரூபாய், ஏழு பைசா !. Fill tha tank எல்லாம் எங்களுக்கு சர்வ சாதாரணம்! கால் கீழேயே பாவாது; துறையிலிருந்து காண்டீன் போகவேண்டுமானாலும், டென்னிஸ் கோர்ட் போகவேண்டுமானாலும் பைக்தான். எனக்கு டிரைவிங் சொல்லிக்கொடுத்த நண்பரும் ஜாவா வைத்திருந்தார். இரண்டுபேருமாகச் சேர்ந்தே தனித்தனி பைக்கில் சுற்றுவோம். ‘சர்க்கஸ்காரங்க மாதிரில்ல சுத்துறாய்ங்க’ன்னு மற்ற நண்பர்கள் அடிச்ச கமெண்ட் ரொம்ப பெருமையா இருந்திச்சு. ஆனா, கல்யாணம், காட்சி, குழந்தை, குட்டின்னு வந்தப்புறம் இந்த நிலை மாறிப்போச்சு. எங்கள் கல்லூரி slang படி நான் ஒரு ‘ஒத்தை மாட்டு வண்டி’; அதாவது, என் மனவி அப்போது வேலை பார்க்கவில்லை; நான் மட்டுமே ‘தனி மாடாக’ வண்டியை இழுத்தாகணும். வாங்கும் சம்பளம் இழுத்துப் பிடித்து ‘வண்டி’யை ஓட்டுவதற்கே சரியாக இருக்கும்; இதில் பைக் வேறு. அதுக்கு ஊத்தணுமே, பெட்ரோல். நிலைமை ரொம்ப ‘டைட்’ ஆன பிறகு, சம்பளம் வாங்கியதும் போடற பெட்ரோல் முதல் பத்து நாளைக்கோ ஒரு வாரத்துக்கோ வரும்; குடும்பத்தோடு போகவேண்டிய கடமைகளை இந்த நாட்களுக்குள் முடிப்போம். பிறகு, அடுத்த பத்து நாட்களில் அவசரத்தேவைகளுக்கு மட்டும். கடைசி பத்து நாட்களுக்கு ‘நடராஜா செர்வீஸ்’தான். முதல் வாரம் ‘பெட்ரோல் வாரம்’; கடைசி வாரம் ‘பஸ் வாரம்’. த்சொ, த்சொ… ஐயோ, பாவம் இந்த மனுஷன் அப்டின்னு யாரும் நினைச்சீங்கன்னா, இன்னும் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நான் பைக் வாங்கும்போது ஏறத்தாழ 200 ஆசிரியர்கள் இருந்த எங்கள் கல்லூரியில் இருந்த இருசக்கர வாகனங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையே பன்னிரெண்டே பன்னிரெண்டுதான்! நான் பதின்மூன்றாவது ஆள். என்ன பண்றது; அப்போ கல்லூரி வாத்தியார்கள் நிலைமை அவ்வளவுதான்.

அதோடு இப்ப எல்லாம் ரோட்ல போகும்போது அங்கங்கே இருசக்கர வாகனங்களைக் ‘கூறு கட்டி’ வைத்து விற்கிறார்கள். நீங்கள் வண்டி ஒன்று வாங்கலாமா என்று ஒரு கனவு கண்டால்கூட அடுத்த நாளே உங்கள் வீட்டுக்கு ஆள் வந்திடும்- ‘சார், வண்டி வாங்கலையோ, வண்டி’ என்று கூவிக்கொண்டு. ஆனால், அப்போதெல்லாம் வண்டிகள் வாங்க ஆட்களைத் தேடித்தான் பிடிக்கவேண்டும். இயலாமை ஒரு பக்கம்; அதைவிட இதெல்லாம் தேவையில்லை என்ற மனப்பாங்கு அதிகம். It was out and out a luxury item! பைக்குகள் வாங்க ஆள் கிடையாது; ஆனால், ஸ்கூட்டருக்கு மட்டும் கொஞ்சம் போட்டி உண்டு. அதுவும் demand-supply விதிகளால்தான்! அப்போது இருந்த வண்டிகள்: லாம்பி என்று செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட லாம்ப்ரெட்டாவும், வெஸ்பாவும்தான். அதிலும், இந்த வெஸ்பாவுக்கு ஏக டிமாண்ட்; அதிலும், குறிப்பாக ‘chetak’ என்று ஒரு மாடல். அடேயப்பா, அந்த வண்டி வச்சிருந்தா அவர்மேல்தான் எத்தனை பொறாமைக்கண்கள். அப்போது, டாலரில் கொடுத்தால் இந்த வண்டி உடனே கிடைக்கும். எங்கள் கல்லூரியிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு வருஷத்திற்கு ஒருவராவது போய் வருவதுண்டு. போய் வந்தவர்கள் வந்த வேகத்தில் செய்வது ஒரு chetak வாங்குவதுதான். ஒரு chetak கல்லூரிக்குள் வந்து விட்டால் அதைச் சுற்றி ஓரிரு வாரங்களுக்காவது அப்பப்போ ஆசிரியர் கூட்டம் வேடிக்கை பார்க்க நிற்கும். டாலர் இல்லாமல் சாதாரண முறையில் வாங்க வேண்டுமானால், ரூபாய் 500 கட்டிவிட்டுக் காத்திருக்கவேண்டும் – எத்தனை வருடங்களுக்கு தெரியுமா? Just for 6 years! கையில் காசு இருந்தாலும் காத்திருக்கவேண்டும். அதிலும் சிலர் ஒரு வியாபாரம் செய்வதுண்டு. 500 ரூபாய் கட்டிவிட்டு, 6 ஆண்டுகள் கழித்து வண்டி அலாட் ஆனதும் அதை ‘பிரிமியத்துக்கு’ விற்று விடுவதுண்டு. கட்டிய 500 ரூபாயுடன் மேலும் ஆயிரம் அல்லது ஆயிரத்து ஐந்நூறு வாங்கிக் கொண்டு வண்டியைக் கொடுத்துவிடுவார்கள். இப்படி வாங்குபவர்களுக்கு கொஞ்சம் ரிஸ்க் உண்டு; ஆனாலும் இந்த வியாபாரம் வெற்றி நடை போட்டு வந்தது. இப்படி ஒரு காலத்தில் பார்த்துவிட்டு, இப்போது தெரு முனைகளில் வண்டிகளை நிப்பாட்டிகொண்டு, ‘ கூவி கூவி ‘ விற்பதைப் பார்க்கும்போது… என்னமோ போங்க..எனென்னமோ நடக்குது நாட்டிலன்னு நீட்டி முழக்கணும்போல தோன்றும்.

ஆனாலும், சும்மா சொல்லக்கூடாது என் ‘டார்லிங் டக்’கை. எப்போதுமே ரொம்ப தொல்லை கொடுத்ததேயில்லை. ஏதோ, சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல அதுபாட்டுக்கு ஓடியது. குடும்பத்தில் ஒரு நபர் மாதிரிதான். ஜாவா + தோளில் ஒரு ஜோல்னா பை + கழுத்தில் அடிக்கடி ஒரு காமிரா – இதுதான் ரொம்ப நாள் என் அடியாளமாக இருந்தது. வைத்திருந்த 22 ஆண்டுகளில் அநேகமாக ஒரு 18 ஆண்டுகளுக்காவது horn இருந்திருக்காது. வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம் என்பதுபோல நல்ல டிரைவருக்கு எதற்கு horn! டார்லிங் டக்கில் பல இடங்களுக்கும் பயணம் – தனியாக, குழுவாக. எனக்கும் இளம் வயசு; என் பைக்குக்கும் இளம் வயசு. ஊர்சுற்ற கேட்கணுமா, என்ன? ஒரு முறை தஞ்சை பயணம். வேலைபார்த்த இடத்தில் பழைய நண்பர்களைப் பார்க்கலாமென ஒரு பயணம். காலையில் மதுரையிலிருந்து புறப்பட்டேன். திருமயம் என்று நினைக்கிறேன். அந்த ஊரிலுள்ள கோட்டையைத் தாண்டியதும் கண் முன்னே நீ…ண்…ட நெடுஞ்சாலை; நல்ல சிமெண்ட் சாலை; கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு உயிரினம் ஏதும் காணோம்; வேறு வாகனங்களும் இல்லை. ஒரு ஆசை; டார்லிங் டக்கின் முழு ‘பலத்தையும்’ டெஸ்ட் செய்துவிட ஆசை. த்ராட்டிலைத் திருகினேன்; முழுவதும் திருகியபிறகு அதன் முழுத் திறனில் வண்டி சென்றபோது – வண்டி அப்படியே மிதப்பதுபோல உண்ர்ந்தேன்; வண்டி தரையைத் தொட்டு செல்வதுபோலவே தோன்றவில்லை; மெல்ல குனிந்து ஸ்பீடாமீட்டரைப்பார்த்தேன். 102. அதைப் பார்த்த பிறகே பயம் வந்தது. மெல்ல த்ராட்டிலை விடுத்தேன். அம்மாடியோவ்! செய்தது தவறு என்று அப்போதுதான் தெரிந்தது. அதன் பிறகு ‘அந்த அளவுக்கு’ தவறு செய்யவில்லை. இப்போது காரில்கூட எழுபதைத் தொட்டால் பயம் வந்துவிடுகிறது.

ஏறத்தாழ பதினெட்டு பத்தொன்பது ஆண்டுகள் நான் ஒருவனே கையாண்டதாலோ என்னவோ டார்லிங் டக் நல்ல கண்டிஷனில் இருந்துவந்தது. அதன் பிறகு, நண்பர்களாக மாறிவிட்ட என் பழைய மாணவர்கள் – அதில் பலரும் பெரிய பதவிகளுக்கு வந்துவிட்டிருந்தனர் – பைக்கை ‘ஆத்திர அவசரத்திற்குக்’ கேட்கும்போது எப்படி இல்லை என்று சொல்வது. அதுவும் சிலர் மதுரைக்கு வந்தால் என்னோடு இருப்பதே அதிக நேரமாயிருக்கும். அவர்களுக்கு எப்படி இல்லையென்பது. அப்படி நாலைந்து நண்பர்கள். வயசும் ஆகிப்போச்சு. எல்லாமாகச் சேர்ந்து பைக் இப்போது சல சலக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. டார்லிங் டக் என்ற பெயரை மாற்றிவிட்டு புதுப்பெயரைச் சோகமாகச் சூட்டினேன் – ‘கண்ணகி’ என்று. ஏன் தெரியுமா? சிலம்பைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மதுரையை வலம் வந்தாளல்லவா, சிலம்பல்லவா கைகளில்; ஜல்..ஜல் என்று சத்தம் வந்திருக்கணுமே. என் பைக்கும் இப்போது சல சலவென மதுரையம்பதியின் தெருக்களை வலம் வருகிறதல்லவா, அதனால்தான்.

1992. ‘கண்ணகி’யை விற்றுவிட்டு வேறு வண்டி வாங்க முடிவெடுத்தேன்; மனைவிக்கும் முக்கியமாக மகள்களுக்கும் இந்த முடிவு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. பிள்ளைகளுக்குப் பிறந்த நாளிலிருந்தே இர்ந்துவந்த தொடர்பல்லவா? ஆனாலும் விற்றுவிட முடிவு செய்து, 2,500 ரூபாய்க்கு வாங்கியவர் வந்து வீட்டிலிருந்து MDA 2107-யை / டார்லிங் டக்கை / கண்ணகியை எடுத்துச்செல்லும்போது மனதை என்னவோ செய்தது. பக்கத்தில் இருந்த சின்ன மகளின் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பி நின்றது.

56. எப்படி இவர்களால் இப்படி இருக்க முடிகிறது…?

பாலாஜி சம்பத் (வயது 32; IIT, chennai), ஸ்மித்தா கல்யாணி (26, BITS, Pilanai) , பானுச்சந்தர் (25; Gunidy Engg. college), வானெஸ்ஸா பீட்டர் (23; International Studies) – ஒரே மாதிரி, கிடைத்த நல்ல நல்ல வேலைகளையெல்லாம் துறந்துவிட்டு, பிறந்த மண்ணின் ஏழை எளியவர்க்கு உதவுவதே வாழ்க்கையின் லட்சியமாய் ஏற்றுக்கொண்ட இந்த நல்லவர்களைப் பற்றி நேற்றைய (23.8.05) THE NEW INDIAN EXPRESS-ன் முதல் பக்கத்தில் வாசித்தபோது (லின்க் – கொடுக்க முயன்றேன்; முடியவில்லை) எப்படி இவர்களால் இப்படி இருக்க முடிகிறது…? என்றுதான் தோன்றியது. பணத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு அலையும் நம் மத்தியில், புகழுக்காகக் கூட அல்லாமல் ஒரு உன்னதமான பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் இந்த நல்லவர்களைப் பற்றிப் படிக்கும்போது – மனதை ஏதோ செய்கிறது. வெறும் கட்டாந்தரையில் இவர்கள் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாலும், மனிதநேயத்தால் அவர்கள் என்னாலெல்லாம் நினைத்தும் பார்க்க இயலா உயரத்தில் இருக்கிறார்கள். தலை வணங்குகிறேன். எல்லா நலமும் பெற்று அவர்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று மனமாற வாழ்த்துவதைத் தவிர நான் வேறென்ன செய்ய ?

* * * *

அதே நாளில் அதே நாளிதழில் வந்த இன்னுமொரு சேதி (தொடர்பில்லாததுதான்):http://newindpress.com/NewsItems.asp?ID=IET20050822120915&Title=Southern+News+%2D+Tamil+Nadu&rLink=0″)
Bloomer in Plus-2 textbook – என்ற தலைப்பில் நம் பிள்ளைகளுக்கான இந்த ஆண்டு 12-ம் வகுப்பு ஆங்கில பாடப்புத்தகத்தில் உள்ள குறைபாடுகள் பற்றிய ஒரு சேதி.

அந்தச் செய்தி இருக்கட்டும்; அதில் இருந்த ஒரே ஒரு சொற்றொடர் மிக முக்கியமாகப் பட்டது. அதை மட்டும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசை.
This should be done through a meaningful syllabus and not one to flaunt the proficiency of the authors.. என்ன சொல்லுங்கள் நீங்கள். பள்ளிப் பாட நூல்களை எழுதும் ஆசிரியப்பெருமக்களுக்கு இது ஒருநாளும் மண்டையில் ஏறப்போவதில்லை.

54. மரணம் தொட்ட கணங்கள்…முதல் கணம்

பள்ளியிறுதி படிப்பு முடியும்வரை ஒவ்வொரு கோடைவிடுமுறையையும் கழிக்க சொந்த ஊர் செல்லும் பழக்கம் இருந்தது. அந்த நாட்களில் மதுரையில் செய்யமுடியாத காரியங்களைச் செய்வதற்குக் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களுக்காகவே அந்தப் பயணங்களுக்காக ஆவலாகக் காத்திருப்பேன். நெல்லைவரை புகைவண்டியில் வந்து அதன்பின்னும், 30,40 மைல்கள் பஸ்ஸில் செல்லும் அந்தப் பயணத்திற்கு வீட்டில் பெரியவர்கள் தயார் செய்வதைவிட நான் அதிகமாகத் தயார் செய்யவேண்டியதிருக்கும். கிராமத்து நண்பர்களுக்கென்று அங்கே கிடைக்காத கண்ணாடி கோலிக்குண்டு, தீப்பெட்டிப் படங்கள்,பம்பரம், டென்னிஸ் பந்து,காமிக்ஸ் புத்தகங்கள்…இன்னும் என்னென்னவோ.

அப்படி என்ன மதுரையில் செய்ய முடியாத காரியங்கள் என்று கேட்கிறீர்களா? அது எவ்வளவு! காடு மேடு பாராமல் சுற்றுவது; திருட்டுத்தனமா பீடி, சிகரெட் பிடிக்கிறது, கிட்டி விளையாடுறது, பிள்ளையார் பந்து, நீச்சல்…இப்படி லிஸ்ட் நீளமா போகும். இந்த லிஸ்டில் இன்னுமொன்று, மாட்டு வண்டி ஓட்டுறது. மற்ற எல்லா விஷயங்களும் ‘குரூப் ஆக்டிவிட்டி’. ஆனால், மாட்டு வண்டி ஓட்றது மட்டும் தனி நபர் ஆக்டிவிட்டி. (individual-யை தமிழில் டைப் செய்து பார்த்தேன்; முடியவில்லை. அதனால், நல்ல பிள்ளையாக ‘தனிநபர்’ என்று போட்டுத் தப்பித்துக்கோண்டேன்.)

விடுமுறைக்கெல்லாம் பாளையங்கோட்டை சித்தப்பா, மதுரைப் பெரியப்பா வீட்டுப் பிள்ளைகள் என்று ஒரு பத்து, பன்னிரண்டு உருப்படிகளாக சிறிசுகள் நாங்கள் தேருவோம். அக்கா, தங்கைகள் என்று எல்லோருமாகச் சேர்ந்தால், இந்தக்காலத்து ‘அந்தாக்ஷிரி’ மாதிரி ‘சினிமா தலைப்புகளை’ வைத்து விளையாடுவோம்; இல்லை, கல்லா மண்ணா விளையாட்டு; இல்லை, இரண்டு தூண்களுக்கு நடுவே சேலையைக் கட்டி, ஒரு பக்கம் நடிக, நடிகையர்களும், மற்றொரு பக்கம் ‘ஆடியன்ஸ்’ என்று பிரித்து நாடகம், டான்ஸ் எல்லாம் நடக்கும். shift system-ல் இந்தக் ‘கலைவிழாக்கள்’ நடக்கும் என்பதால் ஒவ்வொரு குரூப் குரூப்பாக creative work தனித்தனியான discussion மூலம் முந்திய நாளிலேயே தயாரிக்கப்படும். பயங்கர secrecy maintain பண்ணப்படும்!

பசங்களாகச் சேர்ந்தால் ஒரே வீர விளையாட்டுக்கள்தான். அப்டின்னா பெருசா பசங்க ஏதோ பண்ணுவாங்கன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. ‘வாதமடக்கி’ மரம் தெரியுமா, அதன் குச்சிகளை உடைத்து அரை ட்ரவுசரின் சைடில் சொருகிக்கொண்டு, ஓடைக்காடெல்லாம் சுற்றுவோம்; ஓணான் அடிப்போம். இல்லை..இல்லை…அடிக்க அங்கும் இங்கும் ஓடுவோம். ஏதும் அடித்ததாக ஞாபகம் இல்லை. ஆஹா, அண்ணன் தம்பிகளோடு அந்த திருட்டு ‘தம்’ அடிக்கப் பழகிய நேரங்கள், திருட்டு பீடி (த.பி. சொக்கலால்) சப்ளை செய்த ஜான்சன், இடம் கொடுத்த புளியந்தோப்புகள், கிணறுகள், மாட்டிக்கொண்டு முழித்த தருணங்கள், செய்து கொடுத்த சத்தியங்கள் — அவைகளெல்லாம் ஒரு தனிக்கதை. அதப்பத்தி படிக்கணும்னா, அங்கே போங்க !

இந்த நல்ல விஷயங்களுக்கு நடுவே ஒரு பயங்கர கசப்பான காரியம் அப்பப்போ நடந்தேறும் என் அப்பா மூலமாய். நாங்கள் இன்று மதியம் ‘வேட்டை’க்குப் போய்ட்டு, அப்டியே ஆசாரி குளத்துக் கிணற்றில் அல்லது மாமரத்துக் கிணற்றில் குளித்துவிட்டு வரலாம் என்றெல்லாம் திட்டம் போட்டிருப்போம். ஆனால் அன்று பார்த்து என் அப்பா ‘டேய், அந்தப் புஸ்தகத்தை எடுத்துட்டு இங்க வந்து உட்காரு’ன்னு சொன்னாருன்னு வச்சிக்கிங்க; அதோடு எங்க பிளான் அவுட். என்ன புஸ்தகம் தெரியுமா? Wren & Martin – ஆங்கில இலக்கணப் புத்தகம்தான். முட்டி பேந்திரும் அன்னைக்கி. உள்ளதே நாம ஒரு ‘மொடாக்கு’; இதில லீவுல, பல பிளான் போட்டிருக்கப்போ என்னைத் தனியே கார்னர் பண்ணி உட்காரவச்சு பிராணனை எடுத்தா படிப்பா வரும்; அப்பா மேல கடுப்புதான் வரும்.

இதையெல்லாம் தாண்டி…புனிதமான ச்சீ…ச்சீ…ட்ராக் மாறிடப்போகுது… இதையெல்லாம் தாண்டி சித்தப்பா, பெரியப்பா வீட்டுப் பசங்களுக்குக் கிடைக்காத ஒரு மகத்தான அனுபவம் அந்த மாட்டு வண்டி ஓட்றது. அது எனக்கு மட்டுமே கிடச்ச அனுபவம். ஏன்னா, எங்க பாட்டையா விவசாயத்தோடு, விளைச்சல்களை டைரக்ட்டாக சந்தைக்குக் கொண்டுபோய் விற்கவும் செய்தாரென்பதால் வீட்டில் இரட்டை மாட்டு வண்டி, ஓட்டிச் செல்ல ஆள் என்று இருந்தது. வண்டி ஓட்டும் ஆள் ( car[t] driver ?!) நம்ம தோஸ்த்து. என்னைவிட இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவன்; பெயர் தங்கச்சாமி. நானும் அவனும் வழக்கமாக நான் ஊரிலிருந்து வந்ததும் செய்து கொள்ளும் பண்டமாற்று – மதுரையிலிருந்து நான் smuggle செய்து கொண்டுவரும் கோலிக்குண்டுகள்; பதிலாகப் பெருவது கருங்கல்லில் நெல்லிக்காய் அளவில் கையாலேயே தட்டித் தட்டிச் செய்த (கோலிக்)குண்டுகள். இன்னும் எனக்கு ஆச்சரியம் எப்படி அவ்வளவு உருண்டையாக அதைச் செய்வான் என்று. அவன் மட்டுமல்ல, ஊரில் பசங்க அதைவைத்துதான் விளையாடுவார்கள். தோத்தால், முட்டி பேந்திடும்.

வியாழக்கிழமை எங்கள் ஊரில் சந்தை. செவ்வாய்க்கிழமை பக்கத்து புதுப்பட்டி ஊரில் சந்தை. செவ்வாய்க்கிழமை ஐயாவுக்கு வேற எந்த புரோகிராமும் இருக்காது. காலையிலேயே நானும் தங்கச்சாமியும் புறப்பட்டு விடுவோம். போகும்போது தங்கச்சாமி எனக்கு வண்டி ஓட்ட பெர்மிஷன் தர மாட்டான் – லோடு இருந்தா உன்னால ஓட்ட முடியாதுன்னு சொல்லிருவான். சரி, ஒழின்னு விட்டுட்டு, சந்தையில் வியாபாரம், மதியம் கொண்டு சென்றிருக்கும் தூக்குப்போணியில் உள்ள பழைய + மோர் சோறு, அதற்கு அங்கே சந்தையில் கிடைக்கும் வடை என்று எல்லாம் உள்ளே தள்ளிவிட்டு மாலையில் கிடைக்கப்போகும் சான்ஸ்க்காக கொக்குமாதிரி தவம் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பேன். திரும்பும்போதும் தங்கச்சாமி வண்டியை உடனே தர மாட்டான். ஊர் எல்லை தாண்டணும்’பான். ஏன்னா, ஊருக்குள்ள ட்ராஃபிக் இருக்குமாம்!!
ஊர் எல்லை தாண்டியதும் ஐய்யாவிடம் மூக்கணாங் கயிறும், தார்க்குச்சியும் வந்திரும். ஹாய்…ஹாய்னு வாலை முறுக்கி, மேலாப்ல குச்சியால ரெண்டு தட்டு தட்டி விட்டா – அதுக்கு வீட்டுக்குப் போய் கழினி குடிக்கப்போற உற்சாகத்தில பறக்கும் பாருங்க…. அன்னைக்கி கிடைச்ச சந்தோஷமும், ஆளுமை உணர்வும் அதுக்குப்பிறகு பைக், கார்னு ஓட்றப்போகூட கிடைச்சது இல்ல.

திடீர்னு ஒரு நாள் நானும் தங்கச்சாமியும் இருந்தப்போ, அப்பம்மா ஒரு வேலை குடுத்தார்கள். வெளங்காட்டில் விறகுக்கு வெட்டிப் போட்டிருக்கிறதை வண்டியில் எடுத்துவரச் சொன்னார்கள். எனக்கு வண்டி ஓட்ட ஒரு போனஸ். சந்தோஷமா கிளம்பினோம். நான் பயங்கர புத்திசாலியாக்கும்; திரும்பும்போது தங்கச்சாமி வண்டி தர மாட்டான்னு தெரியும்ங்கிறதால போகும்போது என் உரிமையை போராடிப் பெற்று ஓட்டிச் சென்றேன். விளைக்குப் போய், விறகெல்லாம் ஏற்றியாச்சு. வண்டியில் உயரமாய் ஏற்றி, உச்சாணியில் நான் உட்கார்ந்து கொள்ள return trip ஆரம்பிச்சது. எனக்கு இதுவும் ரொம்ப பிடிச்சுது; ஏன்னா, நான் அவ்வளவு உயரத்தில் உட்கார்ந்து பயணித்தது ரொம்ப த்ரில்லிங்.

மணல் தடத்துவழியே வந்து, குறுக்காகச் செல்லும் நெல்லை – தென்காசி, குற்றாலம் தார் ரோட்டிற்குச் செங்குத்தாக ஏறி அதற்கு அடுத்த பக்கம் மறுபடியும் செங்குத்தாக இறங்கி, இந்தப் பக்கத்து மணல் தடத்துக்கு வரவேண்டும். நம்ம car[t] driver தங்கச்சாமி ஒரு தப்புக்கணக்கு போட்டுட்டான். உலகத்தையே காலடியில் இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு வண்டியின் மேல் ராசா மாதிரி நான் உட்கார்ந்திருக்க, தங்கச்சாமி செங்குத்தாக ஏறி ரோட்டுக்கு வந்தவன், அங்கிருந்து செங்குத்தாக இறங்கினால் மாடு கால் எதுவும் இடறி ஒண்ணுகிடக்க ஒண்ணு ஆகக்கூடாதேங்கிற நினப்புல ரோட்டுக்கு அந்தப்புறம் செங்குத்தா இறங்காம, ரோட்டு சைடுலேயே போய் சரிவா இறங்க ஆரம்பிச்சான். இந்த strategy எதையுமே கண்டுக்காம நான் டாப்ல இருந்தேன். வண்டி இப்போ ஒரு வீல் – அதாங்க, சக்கரம் – ரோட்டிலயும், அடுத்தது புழுதி மண்ணிலயுமா இறங்க, அதேபோல மாட்ல ஒண்ணு ரோட்ல, இன்னொண்ணு மண்ணுல. மண்ணுல இருந்த சக்கரம் நல்லா மண்ணுல – சாஃப்டான மண்ணுல – பதிய அடுத்த சக்கரம் அப்டியே தூக்க….

என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலை. முந்தின நொடி வண்டிமேல ராசா மாதிரி; அடுத்த நொடி ஆகாசத்தில் மிதந்தது மாதிரி இருந்தது. வண்டி மாட்டோடு சைடுல விழ, நானும் அதே சைடுல விழ, தங்கச்சாமி மட்டும் ஆப்போசிட் சைடுல பத்திரமா விழுந்துட்டான் போல. விழுந்தவன் நான் வண்டிக்கு அந்தப் பக்கம் விழுந்துகிடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறான். அவன் பார்க்கும் போதே சைடுல விழுந்த வண்டி பாரம் தாங்காம, மறுபடி ஒருமுறை உருண்டுவிட்டது. தங்கச்சாமி எழுந்து பார்த்தா, நான் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. நான் வண்டிக்கு அடியில் மாட்டிக்கொண்டேன் என்று நினைத்து அவன் ஓ-ன்னு கத்தி அழுதான்; அழுதுகிட்டு அந்தப்பக்கமே இருந்தான். நான் எப்படி தப்பித்தேனோ தெரியாது. வண்டி மறுபடியும் குப்புற விழப்போகும் தருணத்தில் என்னை அறியாமல் மறுபடியும் நானும் ஒரு முறை உருண்டிருக்கிறேன். வண்டி தலைகீழாக உருண்டு விழுந்தபின் அந்தப் பக்கமிருந்து பார்த்த தங்கச்சாமிக்கு என்னை பார்க்க முடியவில்லை. கத்தி கூப்பாடு போட்டுவிட்டான். initial shock போனதும் நானே எழுந்து தங்கச்சாமியின் சத்தம் கேட்டு ஓடிப்போய் பார்க்க…. என்னைப் பார்த்ததும் தங்கச்சாமி இப்போது வேறுவிதமான சத்தத்தோடு அழுதான். அவன் சொன்ன பிறகே நான் எவ்வளவு அதிசயமாக, என்னையறியாமலே மீண்டும் ஒரு முறை உருண்டதாலேயே அன்று பிழைத்தேன் என்பது தெரிந்தது.

* * *

அட, கடவுள் நம்பிக்கையில்லா தருமியே, அன்று உன்னை உருளவைத்துக் காப்பாற்றியது யார்/எது தெரியுமா? அன்று அந்த ‘தெய்வம்’ உன்னைக் காப்பாற்றாவிட்டால், இன்று உன்னால் இதுபோல் உன்மத்தமாகக் கடவுளை மறுத்து ஒரு கட்டுரை எழுதமுடியுமா? உன்மத்தனே, இனியாவது நீ வந்த வழியைத் திரும்ப்பிப்பார்; திருந்து!

* இது எப்படியிருக்கு?? *

அன்று என்னை உருட்டிப்போட்டது எது? survival instinct / reflex ….?

* * *

பின்னாளில், நான் ஊருக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் தங்கச்சாமியைப் பார்க்க முயற்சிப்பதுண்டு. அநேகமாக, ஒவ்வொரு முறையும் பார்த்துவிடுவேன். ஏனெனில், நாளில் பாதி நேரம் அந்தத் தெக்கு டீ கடைக்கு எதிர்த்த திண்ணையில் முட்டைக்கட்டிக் கொண்டு, கள்ளோ, சாராயமோ தந்த போதையில் உட்கார்ந்திருப்பான். என்னைப் பார்த்ததும் என்னிடம் பேசுவதைவிட அங்கே பக்கத்திலுள்ளவர்களிடம் என்னைப்பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்துவிடுவான். அவர்களுக்கு நடுவில் அவன் என்னை ‘வாடா, போடா’ என்று பேசுவதிலும், ‘இது என் தம்பி; மதுரையில இருந்து வந்திருக்கான்’ என்று குரலெடுத்து கத்துவதிலும் அவனுக்கு ஏகப் பெருமை.

முதலில், புறப்பட்டு வரும்போது கையில் ஐந்தோ, பத்தோ தருவதுண்டு. பிறகு அது எதற்குச் செலவாகும் என்று தெரிந்ததால், அவன் பிள்ளைகளுக்கு ‘இது ஒரு சித்தப்பா கொடுத்தது என்று சொல்லிக்கொடு’ன்னு எங்க ஊரு தேன்குழல் இனிப்பும், பெரிய முருக்கும் (முறுக்கும் ? – துளசி, என்ன ஆச்சு. இந்த spellling பற்றிய நம் சந்தேகம்? ) வாங்கிக்கொடுத்துட்டு வருவேன் அந்த முகம் தெரியாத பிள்ளைகளுக்கு.

அது அந்தக் காலம் …………………

52. பொட்டு வைத்த முகமோ…

ஜோவின் பதிவில் பின்னூட்டமிட்ட நேயர்களின் விருப்பத்திற்கு இணங்கி (நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன்) இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன். நடைமுறைகளைச் சொல்லி, அவைகளுக்கான நான் நினைக்கும் காரணங்களைச் சொல்கிறேன்.

கத்தோலிக்கர்களுக்கும், பிரிவினைச் (Protestant) சகோதரர்களுக்கும் நம்பிக்கைகளிலும்,வழிபாடுகளிலும் வேற்றுமைகள் உண்டு. ஒரு சின்ன எடுத்துக்காட்டு: ‘மேரி’ முன்னவர்களுக்கு மிக முக்கியம்; அடுத்தவர்கள் அதைத் தவறு என்பார்கள். Joe, take it in lighter sense: முன்னவர்களுக்கு பைபிள் பற்றி அதிகம் தெரியாது; பின்னவர்களில் பலரும் கரைத்துக் குடித்திருப்பார்கள். இப்படி பல வித்தியாசங்கள்.

வெளிஅடையாளங்களிலும் அதிக வேற்றுமை உண்டு. நம்ம ஊரில் ஒரு கத். (இப்படி சுருக்கமா வச்சுக்குவோமா?) வீட்டுக்குப் போனால், அதற்கும் மற்ற இந்து நண்பர்கள் வீட்டுக்கும் அதிக வேற்றுமை இருக்காது் – (கிறித்துவ)சாமி படங்கள், படங்களுக்குச் சூட்டப்படும் பூக்கள், அதன் முன் குத்து விளக்குகள், கோலங்கள், ஊதுபத்தி இப்படியாக… ஆனால், பொதுவாக, பிரி. வீடுகளில் அவைகளைப் பார்க்க முடியாது. கொஞ்சம் western look-ஓடு இருக்கும்; நடை, உடை பாவனைகளிலும் அதைப் பார்க்கலாம். கத். பெண்களிடம் எந்த வித்தியாசமும் தெரியாது – பொட்டு, மிஞ்ஜி, கொலுசு, நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம்… இத்யாதி..இத்யாதி. இவைகள் ஏதும் அநேகமாக பிரி. பெண்மக்களிடம் இருக்காதது மட்டுமின்றி, இவைகளைப் பயன்படுத்தும் கத். மக்களை ஒரு கேள்விக்குறியோடு பார்ப்பதும் உண்டு. எது இருந்தாலும், பொட்டு நிச்சயமாக இருக்காது. (ஜோ சொன்னது ஆச்சரியமாக இருந்தது)
பொட்டு ஏன் வைப்பதில்லை என்றால் வழக்கமாக அவர்கள் சொல்லும் பதில், ‘சிலுவைக்குறி இடும் இடத்தில் எப்படி பொட்டு வைப்பது’ என்பதே.

என் ‘ஆழ்ந்த’ ஆராய்ச்சியில் (இதிலெல்லாம் ஆராய்ச்சி ஏன் என்று கேட்டீர்கள் என்றால் – பிறவியால் நான் கத்., வேலை பார்ப்பதோ பிரி. நடத்தும் கல்லூரி; குடும்பத்தோடு போனால் மக்கள் தனியாகவே தெரிவார்கள். அதைப் பற்றி யோசித்து..யோசித்து ) விளைந்த கருத்துக்கள்:

கத். missionaries முதலில் வந்தவர்கள். தாமஸ் யேசுவின் சீடர்; முதலாம் நூற்றாண்டிலேயே நம் நாடு வந்துவிட்டார். அதைப் போலவே, மற்ற கத். மிஷினரிகள். அப்போது அவர்கள் எல்லா வகையிலும் நம்மிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களாகவே நம் தாத்தா, பாட்டியரால் கருதப்பட்டிருக்க வேண்டும். they should have been outright OUTSIDERS. and the first task for them was to get acceptance of local people. அதற்கு முதல் படியாக அவர்கள் நம் ஊர் மக்களைப்போல உடை முதல் எல்லாவகையிலும் தங்களை மாற்றிக்கொண்டார்கள். தேம்பாவணி இயற்றிய வேதமாமுனிவர் தன் பெயரை மாற்றிக்கொண்டது மட்டுமின்றி, நம் ஊர் சாமியார்கள் போலவே, காவி உடை, கட்டைச்செருப்பு, கையில் தண்டம் என்று தன்னை நம்மோடு ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்டனர். அவர்கள் மக்களை மதம் மாற்றும்போது, அவர்களின் பழக்க வழக்கங்களையோ, வாழ்க்கை முறைகளையோ மாற்ற முனையவில்லை. அப்படி முனைந்திருந்தால் அதிக எதிர்ப்புகள் இருக்கும் என்பது அவர்களுக்கு நன்கே தெரியும்.

ஆனால், பிரி. மிஷினெரிஸ் வந்த காலம் வெள்ளையர் காலத்தில்தான். வெள்ளையர்கள் வந்து காலுன்றி, ஆட்சி செய்யவும் ஆரம்பித்த பிறகு, ஆங்கிலேயர்களோடு identify செய்து கொள்வது நம்மில் பலருக்கும் பிடித்துப்போயிற்று. என் பாட்டையா சட்டை போட்டுக்கொண்டு, தலையில் தலைப்பாகையோடு pose கொடுத்ததும், என் அப்பா கோட்டும் சூட்டும் போடுவதற்கு முன்பு வேட்டிகட்டி கோட்டு போட்டது எல்லாமே அந்தத் தாக்கம்தான். உடையாலோ, மதத்தாலோ தங்களை வெள்ளையரோடு ஒன்றிக்காண்பிப்பதில் மக்களுக்கு ஒரு பெருமை. அதோடு, கிறித்துவர்களுக்கு அப்போது ஒரு தனி மரியாதை; நான் சின்னவனாக இருக்கும்போது அதைக் கண்டிருகிறேன். ‘அவர்கள் வேதக்காரர்கள்’ என்று தனிப்படுத்தப்பட்டு, அதில் ஒரு சிறப்பும் சேர்க்கப்பட்ட காலம். படித்தவர்கள் (‘உயர்ந்த ஜாதிக்காரர்கள்? ) தங்களை உடை, வேலை மூலம் வெள்ளையர்களோடு ஒன்றிக்கொண்டார்கள். புதிதாக மாறிய பிரி. கிறித்துவர்கள் தங்கள் மதம் மூலமாக மட்டுமின்றி, பல வகைகளிலும் அவர்களோடு தங்களை identify செய்துகொள்ள, தங்கள் வாழ்க்கை முறைகளை மேற்கத்தியத் தாக்கத்திற்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டார்கள். ஆண்கள், shoe, pants, suit என்று ஆடைகளை மாற்றிக்கொள்ள முடிந்தது. பெண்கள் frock போட முடியுமா என்ன? ஆனாலும், மற்றவரிடமிருந்து வேற்றுமைப்படுத்திக் கொள்ள எளிய வழி – வெற்று நெற்றியோடு இருப்பது. அது தொடர்கிறது.

அவர்கள் பொட்டு இடாமலிருப்பதற்கு, இந்த சமுதாயக் காரணங்கள்தானேயொழிய வேறு வெளியே சொல்லப்படும் சமயக்காரணங்கள் சரியானவைகளாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

எவ்வளவு சின்ன விஷயம் இது. ஆனால், இரு தாராரும் இதை எவ்வளவு கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள் தெரியுமா? நான் சொன்னது போல் என் கல்லூரியில் படித்து, காதல் திருமண்ம் செய்துகொண்ட இருவர், வீட்டினரின் தலையீட்டால் ‘பொட்டுச்சண்டை’ போட்டு, விவகார ரத்து…ச்சீ…விவாக ரத்து வரை போக, ஆசிரியர்கள் போய் சமாதானம் செய்யச் சென்றனர். அதனால்தான் சொல்கிறேன், மதம் நம்மை என்னவெல்லாம் செய்கிறது என்று.

51. சிறுகதைப் போட்டிக்கு அல்ல இந்த miniகதை

ஏன்னா, இந்தக் கதை ஒரிஜினல் இல்லை. இதில் எனக்கு 20% மட்டுமே பங்கு இருக்கு. ஒருவேளை இதைப் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுத்திட்டா பரிசில 20% மட்டும் எடுத்திக்கிட்டு மீதி 80%-யை ‘மண்டபத்தில’ போட்டுடறதாக முடிவு.

வாத்தியார் ஒருத்தரு பசங்களுக்குச் சிறுகதைப் போட்டி வச்சாராம். – சில கண்டிஷன்களோட:
கண்டிஷன்கள்:
1.கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கவேண்டும்
2: suspense இருக்கவேண்டும்
3: வரலாற்றுக் கதையாக இருக்க வேண்டும்
4: sex தூக்கலாக இல்லாமல் subtle ஆக இருக்கவேண்டும்.

இதற்கு மேல் adults only

எழுதிய கதைகளில் ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுத்த கதை இதுதான்:

” Oh God! Who made the Queen pregnant? ” எல்லா கண்டிஷனும் இருக்கா, இல்லியா? Oh God!(1) Who(2) made the Queen(3) pregnant(4)?

ஆனால்,
நான் ‘வால்’ சேர்த்த பிறகு
கதை இன்னும் கொஞ்சம் சிறப்பா
ஆனதாக மக்கள் சொன்னார்கள்:

“Oh God ! Who made the Queen pregnant”, cried the King !!

50. ஜெயலலிதாவுக்கு…ஜே..!

இன்றைய நாளிதழில் வந்த நல்ல சேதி – ஜெயலலிதாவின் ‘எச்சரிக்கை’. கேட்க நன்றாக இருக்கிறது கர்ஜனை. ஆனால் நெருங்கிவரும் தேர்தலை மனதில் வைத்துச் சொல்லப்படும் வார்த்தையாக இல்லாமல், உண்மையிலேயே மக்களை மனதில் வைத்துச் சொன்ன சொல்லாக இது இருக்கவேண்டும். The judgment shows that the ‘elite judges’ naturally have the ‘class feelings’ they belong to – என்பதுபோல எப்படி இதுபோன்ற ஒரு தீர்ப்பைத் தந்தார்களோ; அவர்கள் மீது நான் ஏற்கெனவே முன்பு சொன்ன குற்றச்சாட்டை மீண்டும் புதுப்பிக்கிறேன் – அவர்களுக்கு இன்னும் அதிகமாக சமூகப்பொறுப்பு தேவை.

அரசுடைமையாக்குவது பற்றி ஜெ. சொன்னவை நடைமுறையில் சாத்தியமாக்க வேண்டும். முதலில் எல்லா சட்ட நுணுக்கங்களையும் ஆராய்ந்து – நுழைவுத்தேர்வு போல் அல்லாமல் – அதன்பிறகு வரப்போகும் நிதிநிலையை மேலாண்மை செய்வதற்குரிய் சரியான திட்டங்களை வகுத்து
இதனால் அரசுக்கு கூடுதல் செலவின்றியே திறம்பட நடத்த வேண்டும்; நடத்த முடியும். செய்வாரா? செய்தால் நிச்சயமாக சமூகநீதி காக்கும் போராட்டத்தின் முன்னணித் தலைவியாக மக்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ‘சமூக நீதி காத்த வீராங்கனை’ என்ற பட்டமும் இம்முறை நியாயமாக இருக்கும்.

நடந்துவரும் சுயநிதிக்கல்லூரிகள் பலவும் அரசியல்வாதிகள், அவர்களது பினாமிகள் இவ்ர்களால்தான் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. மேடையில் ‘சமூகநீதி’க்காகப் போராடுவதாக முழங்குபவர்கள் முதலில் தங்கள் கல்லூரிகளில் இட ஒதுக்கீட்டை வழக்கம்போல் பின்பற்றுவார்களா; நிச்சயமாக செய்யமாட்டார்கள். They know which side of their bread is buttered.

இந்தக் கர்ஜனைகள் வெறும் அரசியல் ஸ்டண்ட் ஆக இல்லாமல், உண்மையான செயலாகப் பரிமளித்தால் நானும் சொல்வேன் – ஜெயலலிதாவுக்கு ஜே !

பி.கு. நம்ம ப்ளாக் பிரதாபம் தெரிந்த பக்கத்து வீட்டு நண்பர் இன்னைக்குக் காலையிலேயே வந்து தோள்மேல ஏறி உக்காந்து இந்த பதிவைப்போடத் தூண்டியதற்கு… இப்போதைக்கு அவருக்கு ..ஜே !!

48. Da Vinci Code -ம் மத நம்பிக்கைகளும்..

உள்ளதே மத நம்பிக்கைகள் ஆட்டம் கண்டு ஒரு வழியாக இனி சமய மறுப்பே எனது வழி என்றிருக்கும் நிலையில், உள்ளது பற்றாது என்பது போல, இந்தப் புத்தகம் வாசித்ததும் கிறித்துவ சமயத்தைப் பற்றியும், அதனைத்தொடர்ந்து, சமயங்களை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, தங்கள் கடவுள்களையும், சமயங்களையும் தாங்கள்தான் காப்பாற்றியாக வேண்டிய நிலையில் இருப்பதாகக்கற்பித்துக் கொள்பவர்களையும் கொஞ்சம் நினைத்துக்கொண்டேன்.

இந்தப்புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கு எடுத்துக்கொண்ட நாட்களுக்கு நிகராக google -லும், wikipedia-விலும் ‘ஆராய்ச்சி’ செய்தாகிவிட்டது. கதாசிரியர் வரலாற்று உண்மைகளையே எழுதியிருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். சரி, நாமும் அதைச் சரி பார்ப்போமே என்று உள்ளே நுழைந்து பார்த்தாகிவிட்டது. சில செய்திகள் google, wikipedia-வில் கிடைக்கின்றன; சிலவற்றைக் கண்டு பிடிக்கவில்லை; எது எப்படியோ – இந்தப் புத்தகம் கிறித்துவர் வட்டத்தில் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது போலும். இந்தக் கதைப் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள பல செய்திகளை மறுக்கும் முகமாக இன்டர்நெட்டில் பலப் பல கட்டுரைகள்; விவாதங்கள். God TV-ல் ஒன்றரை மணிநேர தன்னிலை விளக்கங்கள்; தர்க்கங்கள்; மறுப்புகள். ஆனால், எல்லாம் அறிவு பூர்வமான விவாதங்களே தவிர தனி மனிதச் சண்டைகள் ஏதும் இல்லை. திடீரென்று ஒரு சந்தேகம் வந்தது – ஒருவேளை கதாசிரியர் Dan Brown-க்கு ஏதும் மிரட்டல் வந்திருக்குமோவென்று; அதுபோல எதுவும் இல்லையென்பது ஒரு நல்ல விஷயம்.

கிடைத்த சில பதில்களையும், வந்த சில ஐயங்களையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்…

*பைபிள்களில் gnostic gospels என்று ஒரு பிரிவு இருந்தது இப்போதுதான் எனக்குத் தெரியவந்தது.

*அவைகளில் சொல்லப்பட்ட பல சேதிகள் இதுவரை மறைக்கப்பட்ட விஷயங்களாகவே இருந்து வந்துள்ளன.

*Holy Trinity- கிறித்துவ மதத்தின் ஆணி வேராகக்கருதப்படும் விஷயம்; ஆனால், அது கிறிஸ்து இறந்து 325 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு Constantine , the great என்ற மன்னன் மூலமாகக் கூட்டப்பட்ட முதல் கிறித்துவர் “மாநாட்டில்”தான் (First Council of Nicaea in 325 A.D.) முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால், கதையில் ஓட்டெடுப்பு மூலம் இந்த விவாதம் முடிவுக்கு வந்ததென்று கூறப்பட்டுள்ளது; எது சரியோ?

*Priory of Sion, Knights of Templars, Opus Dei – என்று கதையில் கூறப்படும் இந்த அமைப்புகள் பற்றிய எல்லாமே முழு உண்மை என்று தெரிகிறது. அதுவும், மேற்கூறியவற்றில் முதலிரண்டும் இப்போது வழக்கற்றுப் போனவை; ஆனால், மூன்றாவது இன்னும் இயங்கி வரும் ஒரு அமைப்பு. அதனால்தானோ என்னவோ, கதாசிரியரின் வெப்சைட்டில் அதைப்பற்றி இருந்த பக்கங்கள் ‘தற்காலிகமாக’ நீக்கப்பட்டுள்ளன; என்ன அரசியலோ!

*Opus Dei -க்கும் கத்தோலிக்கத் தலைமைக்கும் இருந்த உறவு பற்றிச் சொல்லப்பட்ட சேதிகள் பற்றி இன்னும் விபரங்கள் பார்க்கவில்லை.

*மிக முக்கியமானதாகவும், கிறித்துவர்களுக்கு அதிர்ச்சி தரும் சேதியாகவும் கதையில் வருவது: ஜீசஸ் திருமணமானவர் என்பது. திருமணம் என்பது தன்னிலே தவறானதாக இல்லாவிட்டாலும், ஒவ்வொரு கிறித்தவருக்கும் இது அதிர்ச்சி தரும் சேதி என்பதே உண்மையாக இருக்கும். ‘நம்பிக்கை / விசுவாசம் / faith / fidelity – என்ற உணர்வுகளோடு இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு பிரச்சனையல்ல; புறங்கையால் ஒதுக்கிவிட்டுப் போய்விடுவார்கள் – என் சில கிறித்துவ நண்பர்கள் போல. ஆனால், என்னை மாதிரி ‘கேசு’கள்தான் இதன் உண்மைநிலையைக் காண ஆசைப்படுவார்கள். நானும் முயன்றேன்; மிகச்சரியான விடை கிடைக்கவில்லை. தேடல் தொடரும்…

some informative and interesting web sites:

http://www.mystae.com/restricted/streams/masons/mysteries.html
http://www.rosslyntemplars.org.uk/
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Da_Vinci_Code – objections or deviations

about templars &priory of sion —–http://altreligion.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?

http://www.fiu.edu/~mizrachs/poseur3.html

Mysteries of Rosslyn Chapel, the Templars and the Grail —
http://altreligion.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?site=http://www.ancientquest.com/deeper/2002%2Dkrm%2Drosslyn.html
http://www.mystae.com/restricted/streams/masons/mysteries.html
http://www.rosslyntemplars.org.uk/http://en.wikipedia.org/wiki/The_Da_Vinci_Code – objections or deviations

47. இன்னொரு எம்.ஆர்.ராதா வரணுமோ…?

“எதற்காக நீங்கள் திரையுலகிற்கு வந்தீர்கள்”
“நான் கலைத்தாய்க்குச் சேவை செய்யவே நடிக்க வந்தேன்”

நம்புனால் நம்புங்கள்; இல்லாவிட்டால் போங்கள். “அந்தக் காலத்தில்” புது நடிக, நடிகையர்களைப் பேட்டி எடுக்கும் பத்திரிகையாளர்களின் முதல் கேள்வியும், அதற்கு அவர்கள் பெரும் பதிலும் இவை. பத்திரிககையாளர்கள் கேட்டு நடிக, நடிகையர் அது மாதிரி பதில் சொன்னார்களோ; இல்லை, பத்திரிகையாளர்கள் தாங்களாவே அப்படி எழுதிக்கொள்வார்களோ தெரியாது. ஆனால், இதுதான் ஒரு பேட்டியின் வழக்கமான ஆரம்பம். இதை ரொம்பவும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளும் அப்பாவிகள் நிறைய இருந்தார்கள் என்பதென்னவோ உண்மை.

இந்தக் கேலிக்கூத்தை முதன் முதலாக உடைத்தவர் நடிகவேள் எம்.ஆர்.ராதா. நான் காசுக்காகத்தான் நடிக்க வந்தேன். கலைத்தாய்க்குச் சேவை செய்யவே நடிக்க வந்தேன் என்று சொல்றவங்களையெல்லாம் காசில்லாமல் ஓசிக்கு நடிக்கச் சொல்லுங்க, பார்ப்போம் என்று அவர் சொன்னபிறகே இந்த கேலிக்கூத்து நின்றது.

அந்தக் காலத்து நடிக, நடிகையர் சொன்னதை எப்படி மக்கள் சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டிருக்க முடியும் என்ற சந்தேகம் யாருக்காவது தோன்றினால் – அவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை. “நான் மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே அரசியலுக்கு வந்தேன்; என் உயிர் உள்ளவரை உங்களுக்கு உழைக்கவே நான் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அனைத்து அரசியல்வாதிகளை நம்பிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல் தொண்டர்கள், மக்கள் இன்றும் எவ்வளவு.

“அரசியல் ஒரு தொழில்; அதை ஒரு தொழிலாகவே நான் மேற்கொண்டுள்ளேன்” என்று ஏதாவது ஒரு அரசியல்வாதியாவது, அன்று எம்.ஆர்.ராதா உண்மையைச்சொன்னது போல, சொன்னால் ஒருவேளை நாம் உண்மையை உணர்வோமோ?